μονομαχέω
μονομαχέω, to fight in single combat
Could not find μονομαχοῦσι in Logeion dictionaries.
μονομαχοῦσι present active participle masculine dative plural, present active participle neuter dative plural, present active indicative 3rd plural of μονομαχέω
μονομᾰχ-έω, Ion. μουνο-, fut. -ήσω Men. Sam. 225: (μονομάχος):—
- fight in single combat, E. Ph. 1220; τινι with one, Hdt. 9.26, Pl. Cra. 391e, etc.; πρός τινα Plb. 35.5.1.
- II μοῦνοι Ἑλλήνων μουνομαχήσαντες τῷ Πέρσῃ having fought single-handed with the Persians, of the Athenians at Marathon, Hdt. 9.27; δυοῖσι οὐκ ἂν μουνομαχέοιμι Id. 7.104.
- III fight as a gladiator, Posidipp. 22, Luc. Tox. 58, Hdn. 1.17.2, D.C. 75.16.
μονομαχέω-ῶ [ᾰ]
1 combattre seul, c. à d. sans secours : τινι, Hdt. 9, 27, contre qqn ||
2 combattre en combat singulier, Eur. Ph. 1220 ; τινι, Hdt. 9, 26 ; Plat. Crat. 391e ; πρός τινα, Pol. 35, 5, 1, contre qqn ; en parl. de gladiateurs à Rome, Luc. Tox. 58 ; Hdn 1, 17, 3 ||
➳ Ion. μουνομαχέω, Hdt. 7, 104 ; 9, 26, 48.
Étym. μονομάχος.
μονομαχέω, einzeln, im Zweikampfe mit Einem kämpfen ; εἰς ἀγῶνα μονομαχοῦντʼ ἀλκὴν δορός, Eur. Phoen. 1372, vgl. 1226 ; Her. in ion. Form μουνομ. τινί, 7.104, 9.26 ; auch μοῦνοι Ἑλλήνων μουνομαχήσαντες τῷ Πέρσῃ, 9.27, sie kämpften allein mit dem Perser ; ὃς ἐμονομάχει τῷ Ἡφαίστῳ, Plat. Crat. 391e ; Folgde : Pol. 3.62.5 ; πρὸς τὸν βάρβαρον, 35.5.1 ; Plut. u. Luc.
μονομαχέω
μονο-μᾰχέω,
- to fight in single combat, Eur.; τινι with one, Hdt.; of the Athenians at Marathon, μοῦνοι μουνομαχήσαντες τῷ Πέρσῃ having fought single-handed with the Persians, Hdt.