προσπταίω
προσπταίω, to strike against
Could not find προσέπταιον in Logeion dictionaries.
προσέπταιον imperfect active indicative 3rd plural, imperfect active indicative 1st singular of προσπταίω
προσ-πταίω, Ep. ποτιπταίω Q.S. 7.81:—
- hurt by striking against a thing, injure, τὸ γόνυ Hdt. 6.134; τὸν πόδα Plu. Ages. 3: abs., bump oneself, Pl. R. 604c; hurt oneʼs foot, X. HG 3.3.3; stumble, Ar. Pl. 121; πρὸς τὸν οὐδόν Plu. TG 17; ἐν τῇ ὁδῷ Thphr. Char. 15.8; πόδεσσι Q.S. l.c.
- 2 c. dat. objecti, stumble upon, strike against, τισὶν ὥσπερ προβόλοις D. 10.63; τῷ νόμῳ Porph. Chr. 30.
- 3 generally, to be checked, πνεῦμα προσπταῖον ἐν τῇ ἄνω φορῇ Hp. Acut. 42; of the tongue, Arist. Pr. 905b30; προσπταίειν . . ποιεῖ τὸν ἀκροατήν Id. Rh. 1409b19.
- II metaph., suffer check or disaster, opp. εὐτυχέω, Hdt. 3.40; of shipwreck, π. περὶ τὸν Ἄθων Id. 7.22; esp. fail in war, suffer defeat, ναυμαχίῃ Id. 9.107; προσπταίσας μεγάλως Id. 1.16, cf. 2.161, 5.62; πρὸς Τεγεήτας lost battles against them, Id. 1.65; τῷ πεζῷ π. πρὸς τοὺς Βρύγους Id. 6.45.
- III c. dat., offend, clash with, τῷ δήμῳ Plu. Per. 32, cf. Cat.Mi. 30.
προσ·πταίω :
A tr. heurter contre : τὸ γόνυ, Hdt. 6, 134, se heurter le genou ; τὸν πόδα, Plut. Ages. 3, se heurter le pied ||
B intr.
I au propre : se heurter : πόδεσσι, Q. Sm. 7, 81, heurter des pieds ; τῷ ποδὶ λίθῳ, Luc. V. auct. 21, heurter du pied contre une pierre ; abs. Xén. Hell. 3, 3, 3 ; Plat. Rsp. 604c, etc. ; πρός τι, Plut. T. Gracch. 17 ; ou τινί, Dém. 104 fin ; se heurter contre qqe ch. ||
II fig. c. à d. :
1 être déçu, Arstt. Rhet. 3, 9, 6 ||
2 se heurter contre, choquer, offenser, dat. Plut. Per. 32, Cato mi. 30 ||
3 abs. éprouver un échec, Hdt. 3, 40 ; 5, 62 ; particul. en parl. de guerres, πρός τινα, Hdt. 1, 65 ; 6, 45, contre qqn ||
➳ Dor. ποτιπταίω, Q. Sm. l. c.
1. stoten (tegen), bezeren:
2. ongeluk hebben; spec. nederlaag lijden:
προσπταίω, anstoßen ; τὸ γόνυ, Her. 6.134 ; τὴν χεῖρα, τὸν πόδα, sich an die Hand, den Fuß stoßen, damit anstoßen, straucheln ; auch πρός τι, πρὸς τὸν Ἄθων, Her. 7.22, vgl. 6.44 ; μὴ προσπταίσας τις χωλεύσῃ, Xen. Hell. 3.3.3. – Dah. übertr., unglücklich sein, bes. im Kriege, eine Niederlage erleiden, ναυμαχίῃ, in einer Seeschlacht, Her. 9.107 ; μεγάλως προσπταῖσαι, 1.16, 2.161, 6.95, 7.170, 210 ; im Ggstz von εὐτυχεῖν, 3.40 ; auch πρός τινα, gegen Einen Nachteil, Verlust im Kriege daben, 1.65, 6.45 ; περί τινι, 9.101, ἀλλὰ μὴ προσπταίσαντας καθάπερ παῖδας ἐν τῷ βοᾶν διατρίβειν, Plat. Rep. X. 604c ; Arist. Eth. 5.9, Dem. 8.61 ἀλλʼ ἀνάγκη τούτοις ὡς προβόλοις προσπταίοντας ὑστερίζειν ἐκείνων ; öfter bei Sp., wie Luc. u. Plut. – Auch τινί, bei Einem anstoßen, seinen Unwillen erregen, ihm Anlaß zur Feindschaft geben, Plut. Pericl. 32, Cat. min. 30.
προσπταίω
fut. σω
- Ito strike against a thing, to sprain, τὸ γόνυ Hdt.; πρ. τὸν πόδα to stumble along, halt, limp, Plut.:—absol. to stumble, limp, Ar., Xen.:—c. dat. to stumble upon, strike against, τινί Dem.:—of ships, to be wrecked, Hdt.
- IImetaph. to fail, esp. in war, to suffer a defeat, Hdt.
- IIIπρ. τινί to offend, clash with, Plut.