πρόσπταισμα

πρόσ-πταισμα, ατος, τό,

• stumble, Arist. EN 1138b3, Ph. Fr. 58H.; ἕλκη ἐκ προσπταις μάτων Gal. 12.286 (προπτ- codd.): metaph., προσπταίσματα τοῦ βίου misfortunes, Agatharch. 49.
• • II whitlow, Thphr. Char. 19.3 (pl.), Luc. Peregr. 45; π. δακτύλου Gal. 7.136.

πρόσπταισμα, τό, der Anstoß u. die durch Anstoßen hervorgebrachte Beschädigung, Arist. Eth. 5.9 u. Sp., wie τὸ ἐν τῷ δακτύλῳ Luc. Peregrin. 45 ; προσπταίσματος γενομένου περὶ τὸν δάκτυλον S.Emp. adv. math. 7.232.

πρόσπταισμα, ατος, τό,

• a stumble against something, a stumble, Arist. from προσπταίω