πρόσπταισις
πρόσπταισις, striking, stumbling against
πρόσ-πταισις, εως, ἡ,
- striking, stumbling against, λίθου D.H. 1.79.
- 2 collision, Olymp. in Mete. 204.15.
πρόσπταισις, εως (ἡ) action de se heurter contre, gén. DH. 1, 201 Reiske.
Étym. προσπταίω.
πρόσπταισις, ἡ, das Anstoßen (?).