προσποιητός
προσποιητός, taken to oneself, assumed, affected, pretended
Could not find προσποίητον in Logeion dictionaries.
προσποίητον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of προσποιητός
προσποι-ητός, όν, or ή, όν Demarat. ap. Plu. Par.min. 2.309d, or προσποίητος:—
- taken to oneself, assumed, affected, pretended, ἐραστής Pl. Ly. 222a; ἔχθραι D. 58.39; ἡ π. καλοκἀγαθία Din. 3.18; φιλανθρωπία Arist. VV 1251b3; φυγή Demarat. l.c. Adv. -ητῶς or -ήτως, opp. τῷ ὄντι, Pl. Tht. 174d, cf. D.C. 44.47, etc.: neut. pl. προσποιητά as Adv., Babr. 103.5, 106.17.
- 2 to be adopted, Stoic. 1.57.
προσποιητός, ή, όν ou προσποίητος, ος, ον, feint, simulé, Plat. Lys. 222a ; Dém. 1334 fin ; Arstt. Virt. et vit. 7, 2 ; adv. προσποιητά, Babr. 103, 5 ; 106, 17, par feinte ||
➳ προσποίητος, ος, ον, Din. 110, 34.
Étym. vb. de προσποιέω.
προσποιητός, od. προσποίητος, angenommen, erheuchelt, nachgeahmt ; Ggstz γνήσιος, Plat. Lys. 222a ; οὐ προσποιήτως, ἀλλὰ τῷ ὄντι γελῶν, Theaet. 1744 ; Dem. u. Sp., wie Dion.Hal. 6.70 ; – υἱός, ein angenommener, adoptierter Sohn.
προσποιητός, όν
- taken to oneself, assumed, affected, pretended, Dem.:—adv. -τῶς or -τως, opp. to τῷ ὄντι, Plat.; also προσποιητά as adv., Babr.