προσπταίω
προσπταίω, to strike against
Could not find προσπταίοντα in Logeion dictionaries.
προσπταίοντα present active participle neuter nominative plural, present active participle neuter vocative plural, present active participle neuter accusative plural, present active participle masculine accusative singular of προσπταίω
προσ-πταίω, Ep. ποτιπταίω Q.S. 7.81:—
- hurt by striking against a thing, injure, τὸ γόνυ Hdt. 6.134; τὸν πόδα Plu. Ages. 3: abs., bump oneself, Pl. R. 604c; hurt oneʼs foot, X. HG 3.3.3; stumble, Ar. Pl. 121; πρὸς τὸν οὐδόν Plu. TG 17; ἐν τῇ ὁδῷ Thphr. Char. 15.8; πόδεσσι Q.S. l.c.
- 2 c. dat. objecti, stumble upon, strike against, τισὶν ὥσπερ προβόλοις D. 10.63; τῷ νόμῳ Porph. Chr. 30.
- 3 generally, to be checked, πνεῦμα προσπταῖον ἐν τῇ ἄνω φορῇ Hp. Acut. 42; of the tongue, Arist. Pr. 905b30; προσπταίειν . . ποιεῖ τὸν ἀκροατήν Id. Rh. 1409b19.
- II metaph., suffer check or disaster, opp. εὐτυχέω, Hdt. 3.40; of shipwreck, π. περὶ τὸν Ἄθων Id. 7.22; esp. fail in war, suffer defeat, ναυμαχίῃ Id. 9.107; προσπταίσας μεγάλως Id. 1.16, cf. 2.161, 5.62; πρὸς Τεγεήτας lost battles against them, Id. 1.65; τῷ πεζῷ π. πρὸς τοὺς Βρύγους Id. 6.45.
- III c. dat., offend, clash with, τῷ δήμῳ Plu. Per. 32, cf. Cat.Mi. 30.
προσ·πταίω :
A tr. heurter contre : τὸ γόνυ, Hdt. 6, 134, se heurter le genou ; τὸν πόδα, Plut. Ages. 3, se heurter le pied ||
B intr.
I au propre : se heurter : πόδεσσι, Q. Sm. 7, 81, heurter des pieds ; τῷ ποδὶ λίθῳ, Luc. V. auct. 21, heurter du pied contre une pierre ; abs. Xén. Hell. 3, 3, 3 ; Plat. Rsp. 604c, etc. ; πρός τι, Plut. T. Gracch. 17 ; ou τινί, Dém. 104 fin ; se heurter contre qqe ch. ||
II fig. c. à d. :
1 être déçu, Arstt. Rhet. 3, 9, 6 ||
2 se heurter contre, choquer, offenser, dat. Plut. Per. 32, Cato mi. 30 ||
3 abs. éprouver un échec, Hdt. 3, 40 ; 5, 62 ; particul. en parl. de guerres, πρός τινα, Hdt. 1, 65 ; 6, 45, contre qqn ||
➳ Dor. ποτιπταίω, Q. Sm. l. c.
1. stoten (tegen), bezeren:
2. ongeluk hebben; spec. nederlaag lijden:
προσπταίω, anstoßen ; τὸ γόνυ, Her. 6.134 ; τὴν χεῖρα, τὸν πόδα, sich an die Hand, den Fuß stoßen, damit anstoßen, straucheln ; auch πρός τι, πρὸς τὸν Ἄθων, Her. 7.22, vgl. 6.44 ; μὴ προσπταίσας τις χωλεύσῃ, Xen. Hell. 3.3.3. – Dah. übertr., unglücklich sein, bes. im Kriege, eine Niederlage erleiden, ναυμαχίῃ, in einer Seeschlacht, Her. 9.107 ; μεγάλως προσπταῖσαι, 1.16, 2.161, 6.95, 7.170, 210 ; im Ggstz von εὐτυχεῖν, 3.40 ; auch πρός τινα, gegen Einen Nachteil, Verlust im Kriege daben, 1.65, 6.45 ; περί τινι, 9.101, ἀλλὰ μὴ προσπταίσαντας καθάπερ παῖδας ἐν τῷ βοᾶν διατρίβειν, Plat. Rep. X. 604c ; Arist. Eth. 5.9, Dem. 8.61 ἀλλʼ ἀνάγκη τούτοις ὡς προβόλοις προσπταίοντας ὑστερίζειν ἐκείνων ; öfter bei Sp., wie Luc. u. Plut. – Auch τινί, bei Einem anstoßen, seinen Unwillen erregen, ihm Anlaß zur Feindschaft geben, Plut. Pericl. 32, Cat. min. 30.
προσπταίω
fut. σω
- Ito strike against a thing, to sprain, τὸ γόνυ Hdt.; πρ. τὸν πόδα to stumble along, halt, limp, Plut.:—absol. to stumble, limp, Ar., Xen.:—c. dat. to stumble upon, strike against, τινί Dem.:—of ships, to be wrecked, Hdt.
- IImetaph. to fail, esp. in war, to suffer a defeat, Hdt.
- IIIπρ. τινί to offend, clash with, Plut.