στεῖνος
στεῖνος, a narrow, strait, confined space
Could not find στείνεϊ in Logeion dictionaries.
στείνεϊ Noun: neuter dative singular of στεῖνος
στεῖνος, εος, τό,
- a narrow, close, or confined space, ἐν σ. Od. 22.460; στεῖνος ὁδοῦ κοίλης Il. 23.419; of the Isthmus of Corinth, Call. Sos. vi 5.
- II generally, straits, distress, στείνει ἐν αἰνοτάτῳ Il. 8.476; μάχης ἐν σ. τῷδε 15.426; πόνοι καὶ στείνεα h.Ap. 533; στένος in A., σωφρονεῖν ὑπὸ στένει to learn wisdom by suffering, Eu. 521 (lyr.).
στεῖνος, εος-ους (τὸ)
1 lieu étroit, resserré, Il. 8, 476, etc. ; Od. 22, 460 ||
2 anxiété, angoisse, Hh. Ap. 533.
Étym. ion. et épq. c. στένος.
στεῖνος, τό, Enge, enger Raum, Il. 8.476, 12.66 ; μάχης, das Gedränge der Schlacht, 15.426, εἴλεον ἐν στείνει, Od. 22.460 ; στεῖνος ὁδοῦ, Engweg, Engpaß, Il. 23.419.
Uebertr. Bedrängnis, Not, πόνοι καὶ στείνεα, H.h. Apoll. 533.
Vgl. das attische στένος.
Uebertr. Bedrängnis, Not, πόνοι καὶ στείνεα, H.h. Apoll. 533.
Vgl. das attische στένος.
στεῖνος
τό
[στείνω.]
- 1
A narrow or confined space in which a body of persons is cooped up : εἴλεον [δμῳὰς] ἐν στείνει Od. 22.460.
A narrow or confined space within which free movement is impossible : στεῖνος γάρ, ὅθι τρώσεσθαι ὀΐω Il. 12.66.
A narrow part (of a track) Il. 23.419.
- 2
A position or state of difficulty, a strait or pass : μή πω χάζεσθε μάχης ἐν στείνεϊ τῷδε Il. 15.426. Cf. Il. 8.476.
- 1
στεῖνος , εος (στενός): close or confined space, narrow entrance, narrows, Il. 12.66, Il. 23.419.
στεῖνος, ος, εος, τό,
στείνω
- Ia narrow, strait, confined space, Hom.; στεῖνος ὁδοῦ Il.
- IIgenerally, pressure, straits, distress, Hhymn.; σωφρονεῖν ὑπὸ στένει to learn wisdom by suffering, Aesch.