στείνω

στείνω,

• make strait, straiten, confine, crowd, στείνοντες Nonn. D. 23.5: Ep. impf. στεῖνον Orph. A. 114.
• • II used by Hom. and Hes. only in pres. and impf. Pass., to become strait, be narrowed, θύρετρα φεύγοντι στείνοιτο Od. 18.386; of persons, to be straitened for room, στείνοντο δὲ λαοί Il. 14.34; of sheep, A.R. 2.128.
  • • 2 to be or become full, be thronged, γαῖα στεινομένη Hes. Th. 160: c. gen., στείνοντο δὲ σηκοὶ ἀρνῶν ἠδʼ ἐρίφων Od. 9.219; νεκρῶν ἐστείνετο γαῖα Q.S. 7.100: c. dat., [ποταμὸς] στεινόμενος νεκύεσσι crowded with . ., Il. 21.220; νῆσοι στεινόμεναι Κόλχοισι A.R. 4.335; πώεσι . . αὐλὴ σ. Opp. H. 4.398; στείνοντο . . ἀγροὶ μυκηθμῷ were filled with . ., Theoc. 25.97.
    • 3 metaph., to be straitened, distressed, ἀρνειὸς λάχνῳ στεινόμενος burdened with its wool, Od. 9.445. (στέν-yω, cf. στενός.)

στείνω, ion. στένω,
1) eng machen, verengen, στεῖνον ψαμάθους ὁμάδῳ, Orph. Arg. 112, sie verengten den Sand durch die Menge. – Pass. στείνομαι, στένομαι, eng werden, sich verengen, θύρετρα εὐρέα φεύγοντι στείνοιτο, die Pforte verengt sich dem Fliehenden, Od. 18.386 ; eingeengt werden, Il. 14.34.
2) weil das Engwerden bes. durch Anfüllung des Raumes bewirkt wird, voll sein oder werden, sich füllen, στείνοντο δὲ σηκοὶ ἀρνῶν ἠδʼ ἐρίφων, Od. 9.219, Hes. Th. 160, auch c. dat., ποταμὸς στεινόμενος νεκύεσσιν, Il. 21.220, wenn man es hier nicht »eingeengt durch Leichen« übersetzen will ; vgl. Ap.Rh. 4.335 ; νεκρῶν δʼ ἐστείνετο γαῖα, Qu.Sm. 7.100. – Daher
3) bedrängt belastet sein, beschwert werden, ἀρνειὸς λαχνῷ στεινόμενος καὶ ἐμοί, Od. 9.445.
Vgl. das att. στένω.

στείνω

and (in sense (4)) στένω. (μετα-, περι-)

• • 1

    To confine within a narrow space, coop up : στείνοντο λαοί Il. 14.34.

    To make narrow : θύρετρά κέ τοι φεύγοντι στείνοιτο (would seem all too narrow) Od. 18.386.

  • 2

    To impede the freedom of movement of, cumber : ἀρνειὸς λάχνῳ στεινόμενος Od. 9.445.

  • 3

    To fill to the point of overcrowding or oppression.

    With genit. : στείνοντο σηκοὶ ἀρνῶν Od. 9.219.

    With dat. : οὐ δύναμαι προχέειν ῥόον στεινόμενος νεκύεσσιν Il. 21.220.

  • 4

    Intrans., to be oppressed by a feeling of fulness : μέγʼ ἔστενε κῆρ (he was oppressed as to the heart, his heart was full to bursting) Il. 10.16. Cf. Il. 18.33 : Od. 21.247.

    With ἦτορ as subject : ἔν οἱ κραδίῃ στένει ἦτορ Il. 20.169.

    Hence, to give audible vent to the feeling, to groan or moan : ἐπὶ δʼ ἔστενε δῆμος Il. 24.776.

    Of the moaning of the swelling sea Il. 23.230.

στείνω (στενός), pass. pres. opt. στείνοιτο, ipf. στείνοντο: pass., be narrow, too narrow, crowded, dammed, weighed down, Il. 21.220, Od. 9.445, Od. 18.386.

στείνω, only in pres. and imperf. στενός

• • • 1to straiten: Pass. to become strait, to be narrowed, Od.; of persons, to be straitened for room, Il.
    • 2to be or become full, be thronged, c. gen., στείνοντο δὲ σηκοὶ ἀρνῶν the folds were crowded with lambs, Od.; c. dat., ποταμὸς στεινόμενος νεκύεσσι Il.:—metaph., ἀρνειὸς λάχνῳ στεινόμενος burdened with its wool, Od.