συγκαταδύομαι
συγ·καταδύομαι (f. -δύσομαι [ῡ] ao. 2 συγκατέδυν, etc.) s’enfoncer, plonger ou disparaître avec, dat. Thcr. Epigr. 9 ; Plut. M. 599b ; Luc. Tox. 18.
συγκαταδύομαι, (δύω), mit untergehen, untertauchen ; πλειάδι συγκαταδύς, Theocr. ep. 8 (VII.534); Liban. u. a.Sp., συγκατεδύετο Luc. Tox. 18.