ἀνεκφοίτητος
ἀνεκφοίτητος, not proceeding
ἀνεκ-φοίτητος, ον,
- not proceeding or emanating: hence, inseparable from . ., τὰ μέρη τῶν ὅλων Procl. in Ti. 1.6 D., in Prm. p.634 S.; τοῦ ὅλου Dam. Pr. 289; τοῦ ἑυός ib. 59; ἀπὸ [τῆς οὐσίας] ib. 66; ἑαυτῆς Eustr. in EN 40.8.
1 que no procede o es separable
τὰ μέρη τῶν ὅλων ἐστὶν ἀ.
ἀ. τὰ δεύτερα τῶν πρώτων
ἐκεῖθεν
• c. prep.
ἐνέργειαι τῇ οὐσίᾳ συμπαγεῖς καὶ ἀνεκφοίτητοι ἀπ' αὐτῆς
• frec. en escritores crist.,
ἀ. πατρὸς καὶ υἱοῦ
2 adv. -ως inseparablemente Eustr.in EN 40.8, Dion.Ar.DN M.3.649B.
ἀν·εκφοίτητος, ος, ον, inséparable, indivisible, Procl. Plat. Tim. 2.
Étym. ἀν-, ἐκφοιτάω.
ἀνεκφοίτητος, nicht ausgehend, Sp.