ἀνέκφευκτος
ἀνέκφευκτος, not to be escaped, inevitable
ἀνέκ-φευκτος, ον,
- not to be escaped, inevitable, D.S. 20.54, Plu. Superst. 2.166e, Corn. ND 13, Phld. Ir. p.79 W.
inevitable
ἀνάγκαι
δεσπότης
οὐ πᾶσιν ... ἀνέκφευκτα
ἀν·έκφευκτος, ος, ον :
1 à qui ou à quoi l’on ne peut échapper, DS. 20, 54 ||
2 qui ne peut s’échapper, Plut. M. 166e.
Étym. ἀν-, ἐκφεύγω.
ἀνέκφευκτος, unentrinnbar ; akt., der nicht entfliehen kann, Plut. δοῦλος Superst. 4.