ἀνόστητος
ἀνόστητος, whence none return
ἀνόστ-ητος, ον,
- unreturning, Orph. A. 1269.
- II whence none return, χῶρος ἐνέρων AP 7.467 (Antip. Sid.), cf. Opp. H. 3.586, etc.
1 que no regresa Orph.A.1269.
2 de donde no se regresa
ἐς τὸν ἀ. χῶρον ἔβης ἐνέρων
λόχος
κόλποι
τύμβοι
ἀ·νόστητος, ος, ον :
1 qui ne revient pas, Orph. Arg. 1, 1268 ||
2 d’où l’on ne revient pas, Anth. 7, 467 ; Opp. H. 3, 586.
Étym. ἀ, νοστέω.
ἀνόστητος, 1) nicht zurückkehrend, Orph. Arg. 1269.
2) woraus man nicht zurückkehren kann, Antip.Sid. 110 (VII.467); χῶρος ἐνέρων Opp. H. 3.586, 4.108 ; Man. 1.193.
2) woraus man nicht zurückkehren kann, Antip.Sid. 110 (VII.467); χῶρος ἐνέρων Opp. H. 3.586, 4.108 ; Man. 1.193.
ἀνόστητος
νοστέω
- whence none return, Anth.