ἐμφαγεῖν
ἐμφαγεῖν, to eat hastily
- eat, Eub. 89, J. AJ 9.4.5, Plu. Tim. 12, Ael. NA 5.29, Luc. Nigr. 22; esp. in X., eat hastily, ‘snatch a bite’, ἐμφαγόντες ὅ τι δύναιντο HG 4.5.8; ἐκέλευον αὐτοὺς ἐμφαγόντας πορεύεσθαι An. 4.2.1, cf. Cyr. 7.1.1, 8.1.44.
- II eat in or upon, χρυσὸς κοῖλος ἡμῖν ἐμφαγεῖν Luc. Nav. 20.
comer con ganas, engullir c. ac.
ἄρτον
τοῖς μὲν ἄλλοις ... ἐμφαγοῦσιν ὅ τι δύναιντο
πόσα μὲν ἐμφαγόντες, πόσα δὲ ... ἐμπιόντες
ζῶντος ἐνέφαγε τοῦ ἔχιος
σύκων παλάθης
τοῦ περὶ ἁμαρτίας ἐμφαγεῖν
comer del sacrificio expiatorioἐκέλευον αὐτοὺς ἐμφαγόντας πορεύεσθαι
ὡς ἐμφαγοῦσι καὶ διαναπαυσαμένοις χρησόμενοι
ἀπελούσαντο, ἐνέφαγον, ἔπιον
• comer en
ὁ χρυσὸς δὲ κοῖλος ἡμῖν ἐμφαγεῖν
haya para nosotros plato de oro en que comer
- Ito eat hastily, Xen.
- IIto eat in or upon, Luc.