ἐμπυρόω
ἐμπῠρόω,
- = ἐμπυρεύω, Inscr.Prien. 17.13 (iii B.C.), v.l. in Dsc. 5.114 (Pass.), cj. in Hsch. s.v. πυρέας.
1 quemar, incendiar
τὰ ἐπαύλια
ἡ πόλις
2 en v. med.-pas. quemarse, arder
ὡς σοὶ (l. σὺ) μέλλις ἐμπυροῦσθ(αι) κ(αὶ) κέεσθεν (l. καίεσθαι)
en una defixio
ἐμ·πυρόω-ῶ [ῠ] embraser, Diosc. 5, 132.
Étym. ἐν, π.
ἐμπυρόω, = ἐμπυρεύω, Hesych., l.d.