ὀκέλλω

ὀκέλλω,

• = κέλλω, Ar. Ach. 1159: impf. ὤκελλον Hdt. 8.84: aor. ὤκειλα Th. 4.11:
• • • 1 trans. of seamen, run [a ship] aground or on shore, τὰς νέας Hdt. l.c., Th. l.c.; of a wave, E. IT 1379.
    • 2 πλόον ὀ. steer oneʼs course, Nic. Th. 295: metaph., στίβον ὀ. ib. 321.
  • II intr. of the ship, run aground, Th. 2.91, X. An. 7.5.12: metaph., Ar. l.c.; ἄλγημα . . ἐς γλουτὸν ἢ ὀσφὺν ὀκέλλει Aret. SD 2.12, cf. CA 2.7.—Prose writers use ὀκέλλω, never κέλλω (q. v.).

ὀκέλλω, = κέλλω, bes. τὰς ναῦς, Schiffe auf den Strand treiben, scheitern lassen, δεινὸς κλύδων ὤκειλε ναῦν πρὸς γῆν, Eur. I.T. 1379 ; Her. 8.84 ; τὸν ἑαυτοῦ κυβερνήτην ἀναγκάσας ὀκεῖλαι τὴν ναῦν, Thuc. 4.12 ; allgemeiner, Nic. Ther. 295, τὸν πλόον ὀκέλλει, treibt, nimmt den Lauf ; – auch intr., τῶν νεῶν πολλαὶ ὀκέλλουσι καὶ ἐκπίπτουσι, Xen. An. 7.5.12, stranden ; komisch Ar. Ach. 1123 ; – übertr., ὤκειλεν εἰς πολυτελῆ δίαιταν ἐκ τῆς παλαιᾶς σωφροσύνης, er ging über, Ath. VI.274e ; κακὸν ἐς ἀνήκεστον, Aret.

ὀκέλλω = κέλλω

• a nautical word, used,
• • Itrans. of the seamen, to run [a ship] aground or on shore, Hdt., Thuc.
  • IIintr. of the ship, to run aground, Thuc., Xen.; so, metaph., Ar.