ὁμονοητικός
ὁμονοητικός, conducing to agreement, in harmony
Could not find ὁμονοητικώτερον in Logeion dictionaries.
ὁμονοητικώτερον masculine accusative singular comparative, neuter nominative singular comparative, neuter vocative singular comparative, neuter accusative singular comparative of ὁμονοητικός
ὁμονο-ητικός, ή, όν,
- conducing to agreement, in harmony, ψυχή, βίος, Pl. R. 554e, Phdr. 256b: Comp., Arist. Pol. 1330a18. Adv. -κῶς, λέγειν Id. GC 323b3; ἔχειν to be of one mind, περὶ χρόνου Id. Ph. 251b14; περί τι Pl. Phdr. 263a; ἔν τισι ὁ. διακεῖσθαι Id. R. 603c.
ὁμονοητικός, ή, όν, qui aime ou favorise la concorde, Plat. Rsp. 554e, etc. ||
Cp. -ώτερος, Arstt. Pol. 7, 10, 11.
Étym. ὁμονοέω.
ὁμονοητικός, ή, όν, übereinstimmend im Denken, einträchtig ; βίος, Plat. Phaedr. 256b ; ψυχή, Rep. VIII.554e ; u.
• adv., ὁμονοητικῶς ἔχειν, Ggstz στασιαστικῶς, Phaedr. 263a ; Arist. u. Sp.
• adv., ὁμονοητικῶς ἔχειν, Ggstz στασιαστικῶς, Phaedr. 263a ; Arist. u. Sp.
ὁμονοητικός
from ὁμονοέω
ὁμονοητικός, ή, όν
- conducing to agreement, in harmony, Plat.:—adv. -ικῶς ἔχειν to be of one mind, Plat.