ὁμολογητέον
ὁμολογητέον, one must allow
ὁμολογ-ητέον,
- one must allow, Pl. Ti. 52a, etc.
ὁμολογητέον, vb. d’ὁμολογέω, Xén. Cyr. 2, 1, 8 ; Plat. Phil. 37e, Tim. 51e, etc.
ὁμολογητέον, one must allow