acceptio
acceptio, a taking, receiving, accepting
acceptĭo, ōnis, f. [accipio].
- A taking, receiving, or accepting: neque deditionem neque donationem sine acceptione intellegi posse, * Cic. Top. 8, 37: frumenti, Sall. J. 29, 4.—
- B In later philos. lang.: the acceptance, i. e. the granting of a proposition, Pseudo App. Dogm. Plat. 3, p. 34 med.—
- II An esteeming, regarding: of a thing, Cod. Th. 1, 9, 2; of a person: personarum, Vulg. Paral. 2, 19, 7 (transl. of); cf. 1. acceptor, no. II. B.
acceptio, ōnis, f. (accipio), die Annahme, I) eig., die In-Empfang-Nahme, der Empfang, Ggstz. deditio, donatio, Cic. top. 37: acc. frumenti, das Fassen von G., Sall. Iug. 29, 4. – als mediz. t.t., das Einbekommen, Einnehmen, lactis, Th. Prisc. 2, 5. – II) übtr.: a) das Empfangen, die Annahme, acceptiones sacrorum, empfangene Opfer, Arnob. 7, 12; insbes., acceptiones sacrorum, die Einweihungen in die Mysterien, Arnob. 5, 26 extr. – b) die Art, wie ein Ackeranteil (accepta, w. vgl.) verliehen wird, die Empfangsart, Plur. bei Sicul. Flacc. p. 156, 18 (p. 18, 4). – c) als philos. t.t. = ὑπόληψις, die Annahme eines Satzes, immediatae propositionis et non necessariae, Boëth. Aristot. anal. post. 1, 26. – u. = λημμα, ein Annahmesatz, der auch vom Gegner zugegeben worden ist, Sing. u. Plur. bei Apul. doctr. Plat. 3. p. 34 Oud. p. 269 H. (bei Mart. Cap. 4. § 404 sq. sumptum gen.). – d) die Anerkennung, Würdigung, Eccl. u. spät. ICt.: personarum od. personae, die Ansehung der P., Augustin. c. Pelag. 2, 6, 11 u.a. Eccl.
si datio non est sine ~one
infra xx dies post ~onem litterarum nostrarum(
munerum ~o multiplex est: sunt enim sex species
donaciones, perquisiciones, ~ones ‥ predictorum ‥ toftorum
si est Dei voluntas et veniat tua nobilitas, in magnam ~onem erit hoc imperii mei(
‘secundum veritatem’, id est, secundum justiciam sine ~one personarum
tria sunt que ‥ etiam prudentum ‥ judicium subvertunt, amor munerum, ~o personarum, facilitas credendi
capitulo ‥ presidens ‥ absque ~one persone justum exequatur examen
quatinus ‥ unicuique sine †personaliter ~one ‥ plenariam justiciam exhibeatis
habent ‥ licenciam guerreandi Gastonem de B. ‥ et ‥ alios inimicos regis ‥ sine ~one rerum vel personarum
si terras suas ‥ ambicionibus, ~onibus personarum ‥ ac aliis viciis ‥ neglexerint expurgare
in alia ~one accipitur dos secundum leges Romanas
secundum primam ~onem
adequatio animi et exterioris sui signi, secundum communem ~onem rem extra significatam significantis
hujusmodi diversimode ~onis exemplum sumitur a B. Augustino: ‥ primo dicit eum [(Eli ] sacerdotis filium non esse, sc. naturalem ‥; set postea dicit eum fuisse ex filiis Aaron sacerdotis, i. e. ex posteris per successionem originis
acceptĭō, (16) ōnis, f. (accipio) ¶ 1 action de recevoir, réception : Cic. Top. 37 ; Sall. J. 29, 4 ; Don. Andr. 951 ¶ 2 admission, approbation dʼune proposition (en logique) : Ps. Apul. Herm. 7 ¶ 3 accueil fait aux personnes, faveur, partialité : Eccl.
acceptiō ōnis, f
- accipio, a taking, receiving, accepting: frumenti, S.: donatio sine acceptione.