admirandus
admirandus, to be wondered at, admirable, wonderful
admīrandus, a, um, v. admiror fin.
admīrandus, a, um (admiror) = admirabilis, bewundernswürdig, wunderbar, homo, Cic.: spectacula, Verg.: admirandum in modum, Nep.: vir in plurimis admirandus, Quint.: Superl., Salvian. ep. 8.
admīrandus, (13) a, um, [pris adjt ], digne dʼadmiration, admirable : Cic. de Or. 1, 76 ; Rep. 3, 44 ; Phil. 2, 69 ; admirandum in modum Nep. Epam. 3, 2, dʼune manière admirable, cf. Virg. G. 4, 3 ; Liv. 42, 11, 8 || [pl. n. ] admiranda, choses admirables, merveilles : Sen. Ep. 114, 12 ; Plin. 31, 12 ; Gell. 6, 1 || -dissimus Salv. Ep. 8.
admīrandus
adj.
- P. of admiror, to be wondered at, admirable, wonderful: homo: admirandum in modum, N.: spectacula, V.