comissator
comissator, a reveller, rioter
cōmissātor (cōmess-), ōris, m. [comissor],
- one who holds or joins in a festive procession, a reveller, Ter. Ad. 783; Cic. Cael. 28, 67; Liv. 40, 7, 8; 40, 9, 1; Quint. 3, 6, 26; Petr. 65, 3; Mart. 9, 62, 15; Gell. 4, 14, 4 al.—
- II Trop.: libellus, a book of songs used in a comissatio, Mart. 5, 16, 9: comissatores conjurationis, in contempt for the companions, participants, in the Catilinian conspiracy, Cic. Att. 1, 16, 11.
cōmissātor, ōris, m. (comissor), der einen fröhlichen Umzug hält od. mitmacht, ein lustiger Zechbruder, Ter. adelph. 783. Cic. Cael. 67. Liv. 40, 7, 8 u. 9, 1. Mart. 9, 61, 15. Gell. 4, 14, 4. – übtr., comissatores coniurationis, Kumpane von der katilinar. V. her, Cic. ad Att. 1, 16, 11: nunc conviva est comissatorque libellus, Mart. 5, 16, 9. – Über die Orthogr. vgl. comissor ➳ .
commessatores, i.wesan oppe eteras
cōmissātŏr, (15) ōris, m. (comissor), celui qui aime les parties de plaisir : comissator commodus Ter. Ad. 783, compagnon de fête agréable || [fig.] comissatores conjurationis Cic. Att. 1, 16, 11, les noceurs conjurés ; comissator libellus Mart. 5, 16, 9, recueil quʼon lit à table.
- 1. drinkmakker; deelnemer aan een vrolijke optocht;
- 2. handlanger [coniurationis].
comissator , oris. m. et, v. comissor
See an image
See an image
cōmissātor (cōmess-) ōris, m
- comissor, a reveller, rioter: haud commodus, T.: comissatorum conspectus: commissatores coniurationis.