concatenatus
concătēnātus, a, um, ¶ 1 part. de concateno ¶ 2 pris adjt, formé de chaînes : concatenatæ loricæ Vulg. 1 Macch. 6, 35, cottes de mailles || [fig.] enchaîné, lié : sunt concatenatæ virtutes Ambr. Luc. 5, 63, les vertus sont inséparables.