conservus
conservus, a fellow-slave
con-servus, i, m.,
- a fellow-slave, a companion in servitude, Plaut. Capt. 2, 1, 52 (246); id. Mil. 2, 1, 67 (145); Ter. Ad. 425; Cic. Clu. 64, 179; id. Fam. 12, 3, 2; Hor. S. 1, 8, 9; 2, 7, 80; Tac. Agr. 31; Dig. 11, 3, 14, § 2; Inscr. Orell. 4598 al.—In gen. plur. conservūm, Titin. ap. Fest. p. 270, 20 Müll. (Com. Rel. v. 132 Rib.).—Of a dog in relation to slaves, Col. 7, 12, 5.—Trop.: servi sunt, immo conservi, Sen. Ep. 47, 1.
cōn-servus, ī, m., der Mitsklave (Ggstz. exterus, ein nicht zum Hause gehöriger), Komik., Cic. u.a. – übtr., servi sunt, immo conservi, Mitsklaven = gleich uns Abhängige, Sen. ep. 47, 1. – ➳ Synk. coservus, Corp. inscr. Lat. 6, 7532; 9, 1445: vulg. quoservus, Corp. inscr. Lat. 4, 1241: arch. Nomin. conservos, Corp. inscr. Lat. 5, 4157.
frater Anselmus, servus ~orum suorum fratrum Beccensium
quam causam debuit agere Deus cum suo ‥ nisi ut servum suum puniret qui suo ~o communem dominum deserere ‥ persuasisset?
“ego” inquit, “sum Dunstanus, omnium servorum Dei ~us”
sponsa ‥ cum puellis potum convivis et ~is patris et matris ‥ ministratura processit
cornu ‥ cuidam consodali suo et ~o ‥ commiserat
1 cōnservus, (15) a, um, qui partage lʼesclavage : fores conservæ meæ Pl. As. 386, la porte, ma compagne de servitude.
2 cōnservus, (13) ī, m. , compagnon dʼesclavage : Pl. Mil. 1340 ; Cic. Fam. 12, 3, 2.
➳ coservus CIL 6, 7532, etc.
cōn-servus ī, m
- a fellow-slave, T., C., H., Ta.