consolor
consolor, to encourage, animate, console, cheer, comfort
- Of personal objects, to console, encourage, animate, cheer, comfort (freq. and class.; most freq. in Cic.).
- α With acc.: istam, quod potes, Fac consolere, Ter. Ad. 512; id. Hec. 293; Ov. M. 1, 578 al.: aliquem de miseriis communibus, Cic. Fam. 6, 4, 2: Telamonem de Aiacis morte, id. Tusc. 3, 29, 71: aliquem in miseriis, id. Cat. 4, 4, 8: in hoc communi malo consoletur se conscientiā optimae mentis, id. Brut. 71, 250: se aliquā re, id. Prov. Cons. 7, 16; id. Rosc. Com. 14, 43: tu velim Piliam meis verbis consolere, in my name, id. Att. 5, 11, 7: se per litteras, id. ib. 12, 14, 3: egomet, qui te consolari cupio, consolandus ipse eum, id. Fam. 5, 18, 1: his me consolor victurum suavius, ac si, etc., * Hor. S. 1, 6, 130: se, quod, etc., Cic. Sull. 10, 29: vosmet ipsos, id. Agr. 2, 28, 77; cf. memet, Cat. 64, 182: me ipse consolor maxime illo solacio, quod, etc., Cic. Lael. 3, 10; cf. id. Sull. 10, 29: neque monere te audeo ... nec confirmare ... consolari vero nullo modo, id. Fam. 4, 8, 1.—
- β Absol.: aut consolando aut consilio aut re juvero, Ter. Heaut. 86: haec igitur officia sunt consolantium, tollere aegritudinem, etc., Cic. Tusc. 3, 31, 75: librum mittere consolandi causa ad captivos, id. ib. 3, 22, 54: dolorem tuum consolando levare, id. Fam. 6, 4, 2; Quint. 11, 3, 64: quo consolante doleres? Ov. M. 1, 360: consolantia verba, id. ib. 15, 491: Caesar ejus dextram prendit, consolatus rogat, etc., encouraging him, Caes. B. G. 1, 20; 5, 4; id. B. C. 3, 98; Liv. 26, 35, 7; Nep. Eum. 11, 2; Varr. R. R. 1, 17, 7; Suet. Aug. 53 al.—
- II Of things, to mitigate, alleviate, lighten, relieve, soothe (most freq. in Cic.): ut doloris magnitudinem celeritas, diuturnitatem adlevatio consoletur, Cic. Fin. 1, 12, 40; so, dolorem, id. Fam. 4, 8, 1: consolatur honestas egestatem, id. Quint. 15, 49: incommodum, id. Q. Fr. 2, 4, 6: desiderium tui, id. Fam. 7, 11, 2: doloris magnitudinem brevitate, id. Tusc. 5, 31, 88: brevitatem vitae, id. Mil. 35, 97: dicendi laborem delectatione oratoriā consolor, id. Att. 4, 18, 2 (16, 10): hanc cladem domūs meae, Liv. 45, 41, 12: otium nostrum, Quint. 2, 12, 12: ut crudelitatem fati consolaretur aequalitas, Sen. Cons. Polyb. 1 (20), 3.
➳ sens pass., v. consolo.
- 1. troosten, bemoedigen, kalmeren, tot bedaren brengen [trepidantem]; ➤ spes sola homines in miseriis ~ solet (Cic.); qui te ~ cupio, consolandus ipse sum (Cic.); consolando levare dolorem; verba consolantia; — p. adj. cōnsōlātus, a, um bemoedigd;
- 2. (door troost) iets lenigen, verlichten, verzachten [dolorem]; ➤ consolatur honestas egestatem; brevitatem vitae posteritatis memoriā ~ door de herinnering v.h. nageslacht.
- to encourage, animate, console, cheer, comfort: alqm, Cs.: alqm in miseriis: Piliam meis verbis, in my name: alqd consolandi tui gratiā dicere: me ipse illo solacio, quod, etc.: se per litteras: consolando iuvero, T.: officia consolantium: quo consolante doleres?who would console you? O.: consolatus rogat, encouraging him, Cs.—To mitigate, alleviate, lighten, relieve, soothe: doloris diuturnitatem: brevitatem vitae posteritatis memoriā: desiderium tui spe.
-
…Galliae animi a se averterentur. Haec cum pluribus verbis flens a Caesare peteret, Caesar eius dextram prendit ; consolatus rogat finem orandi faciat ; tanti eius apud se gratiam esse ostendit uti et rei publicae iniuriam et suum dolorem…
Julius Caesar, Gallic War
-
…de cautibus antro, undis iura dabat nymphisque colentibus undas. Conveniunt illuc popularia flumina primum, nescia, gratentur consolenturne parentem, populifer Sperchios et inrequietus Enipeus Apidanusque senex lenisque Amphrysos et Aeas, moxque amnes alii, qui ,…
Ovid, Metamorphoses
-
…si sine me fatis erepta fuisses, nunc animus, miseranda, foret quo sola timorem ferre modo posses quo consolante doleres Namque ego crede mihi si te quoque pontus haberet, te sequerer, coniunx, et me quoque pontus…
Ovid, Metamorphoses
-
…retinerem. itaque matri eam, cum primum per ipsam liceret, eram remissurus. Paeto, que ad modum consolandis scripsisti, putato ea me scripsisse quae tu ipse intellegis responderi potuisse. quod Oppium tecum scribis locutum, non…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…Herculem viderat in Oeta magnitudine dolorum eiulantem. nihil igitur hunc virum sagittae, quas ab Hercule acceperat, tum consolabantur, cum E vi perino mo rsu venae vi scerum Vene no inbutae tae tros cruciatu s cient. itaque…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…vitae, et habes Ser. Sulpicium, quem semper unice dilexisti ; qui te profecto et benevolentia et sapientia consolatur. cuius si essemus et auctoritatem et consilium secuti, togati potius potentiam quam armati victoriam subissemus. sed haec…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…valitudo miser morbus. bonum integritas corporis misera debilitas. bonum incolumis acies misera caecitas. quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit sit enim idem caecus, debilis, morbo gravissimo affectus, exul, orbus…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…civitatum disparandos deducendosque ad suos curaret, quae cuique civitati pars castrorum ab initio obvenerat. Postero die concilio convocato consolatus cohortatusque est ne se admodum animo demitterent, ne perturbarentur incommodo ; non virtute neque in acie vicisse Romanos ,…
Julius Caesar, Gallic War
-
…adversarii quidem eius, si, cum pares esse non possent, pugnare desisterent. me quidem etiam illa res consolatur, quod ego is sum, cui vel maxime concedant omnes, ut vel ea defendam, quae Pompeius velit…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…. sed omnem consolationem vincit dolor. quin etiam feci quod profecto ante me nemo ut ipse me per litteras consolarer. quem librum ad te mittam, si descripserint librarii. adfirmo tibi nullam consolationem esse talem. totos dies…
Cicero, Epistulae ad Atticum