consonare

consonare [CL] 1 (gram.) to sound together (w. other sounds). b (pr. ppl. as sb. f., sc. littera) consonant. est mihi trina potestas: / nam nunc sola sonans loquor, aut nunc consono verbis, / nunc medium pactum retinens nil dicor haberi Hwætberht Aen. 19 (V littera) 2. b si a digamma verba incipiant, id est V loco ~antis posita Aldh. PR 140; de ‥ ~antibus septem dicuntur semivocales, F, L, M, N, R, S, X, ceterae novem mutae, B, C, D, G, H, K, P, Q, T Bede AM 2349; hoc est zabuli sic evangelium ab Evan, V ~ante, quod est ‘furor’, interpretatum, unde Bachus Evan dicitur; non euuangelium Domini Jhesu, posito bis U vocali, ab eu, quod est ‘bonum’ Map NC V 4 p. 215. 2 a (mus.) to sound in harmony. b to accord, conform. c (pr. ppl.) consonant (with), conformable (to). d to seek for harmonies or conformities. a quibus [militibus] exeuntibus, ut melius animentur ~ent tibie, tube, litui, buxus, Neckam Ut. 104. b protestati sunt ‥ consensum universi. ‥ Anglorum voluntati ‥ Normanni ~uerunt W. Poit. II 30; sententia ‥ quam nos devote suscipimus ‥, quia pro nobis facit et veritati ~at Lanfr. Corp. & Sang. 422A; Gilb. I 57. 2 (v. 1 aula 3b). c quam consors, quam ~ans, quam concinens harmonia sit pugne militis ad pugnam imperatoris H. Bos. LM 1293c; adversus communem vel ~antem atque catholicam eleccionem ecclesiastici ordinis Ockham Dial. 500; 1549 juri aut stylo fore ~antem informationem Conc. Scot. II 121. d dinumorat mathesis, mensurat, consonat, astris / instudet Garl. Tri. Eccl. 100.

consonare

Saved

Recent