consonus
consonus, sounding together, harmonious
Could not find consonis in Logeion dictionaries.
consonis Adjective: feminine ablative plural, Adjective: feminine dative plural, Adjective: masculine dative plural, Adjective: masculine ablative plural, Adjective: neuter dative plural, Adjective: neuter ablative plural of consonus
consonis Noun: feminine dative plural, Noun: feminine ablative plural of consona
con-sŏnus, a, um, adj., sounding together in harmony, harmonious (rare, mostly poet.).
- I Lit.: clangor, Ov. M. 13, 610: fila lyrae, id. Am. 1, 8, 60: vox, Sil. 17, 448.—
- B Subst.: consŏna, ae, f., = consonans, a consonant, Ter. Maur. p. 2395 P. sq.; cf.: consona elementa, id. p. 2385 ib.—
- II Trop., accordant, fit, suitable: fila telae, Claud. Rapt. Pros. 2, 42: credo Platonem vix putasse satis consonum fore, si, etc., * Cic. Att. 4, 16, 3; Ap. Met. 2, 1, 5. —With dat.: consona regno juvenem docere, Claud. Laud. Stil. 2, 69.—* Adv.: con-sŏnē, harmoniously: clamitare, Ap. Met. 1, 10, 13.
cōn-sonus, a, um, zusammen-, harmonisch lautend, harmonisch, I) eig.: clangor, Ov. met. 13, 610: fila lyrae, Ov. am. 1, 8, 60: vox, Sil. 17, 448 u. Vulg. 2. paral. 20, 21: quod si videtur auribus consonum aliquid canere, Boëth. inst. mus. 3, 1. – subst., cōnsona, ae, f. = consonans, der Konsonant, Mitlauter (Ggstz. vocalis), Ter. Maur. 555; vgl. consona elementa, die Konsonanten (Ggstz. vocalia el.), Ter. Maur. 86 u. ö. – II) übtr., übereinstimmend, harmonierend, passend, schicklich, credo Platonem vix putasse satis consonum fore, si etc., Cic. ad Att. 4, 16, 3: u. bei Spät., wie fila teli consona, Claud. rapt. Pros. 2, 42: totius orbis consono ore celebrari, Apul. met. 2, 1: n. pl. subst., secernis consona regno, Claud. laud. Stil. 2, 69.
~a vocis armonia psallentes
quia ‥ hanc laetaniam ~a voce modularentur
~a,geswege
~a redditur et completa melodia
~a mente
quae in partibus universitatis ‥ videntur a se invicem dissona ‥ dum in generalissima ipsius universitatis armonia considerantur convenientia ~aque sunt
istud, quoniam in synodis ‥ statutum est et rationi valde ~um, ‥ decani ‥ ut observetur ‥ precipiant
sciendum est figuram sphericam ‥ esse ‥ omnibus mundi corporibus ~am, ut pote nature maxime servativam
heresim ‥ dixit ‥ tamquam ~am catholice veritati
~um foret cum justis paribus quod ‥
sequestracionis relaxacionem juri ~am
ventus velis ~us regem et suos transvexit in altum
cōnsŏnus, (16) a, um, ¶ 1 qui sonne ou retentit ensemble, qui est dʼaccord, harmonieux : consona fila lyræ Ov. Am. 1, 8, 60, les cordes harmonieuses de la lyre ; vox consona linguæ Sil. 17, 448, le même accent ¶ 2 [fig.] conforme, convenable : vix satis consonum fore, si... Cic. Att. 4, 16, 3, [il pensait] quʼil eût été peu convenable de...; docere consona regno Claud. Laud. Stil. 2, 69, enseigner ce qui convient à un roi ¶ 3 [gramm.] consona, æ, f. , consonne : Ter. Maur. 555 ; et consona elementa, consonnes : Ter. Maur. 86.
- 1. tegelijk klinkend, harmonisch [plangor; vox];
- 2. (metaf.) overeenstemmend, passend.
cōnsonus
adj.
- com- + SON-, sounding together, harmonious: clangor, O.—Fig., accordant, fil, suitable: putare satis consonum fore, si, etc.