cunctans
cunctans, dilatory, procrastinating
cunctans (cont-), antis, v. cunctor, P. a. 1.
cunctāns, antis, PAdi. m. Compar. (v. cunctor), zögernd, langsam, I) in der Bewegung, alternos aegro cunctans poplite gressus, Val. Flacc. 2, 93. – v. Lebl., nicht gleich nachgebend, langsam, zäh, glebae, ilex, Verg.: cunctantior actus, Lucr. – II) im Handeln, zögernd, zaudernd, sowohl v. Langsamen od. Unentschlossenen als v. Bedächtigen, zurückhaltend, cunctantior et cautior, cunctantior cautiorque, Plin. ep.: Tampius Flavianus naturā ac senectā cunctantior, Tac. – familia cunctans ad opera, Col.: ad dimicandum cunctantior (al. cunctatior) factus est, Suet. – v. Lebl., corda viri, Val. Flacc.: ira, Stat.
cūnctāns, (14) tis, part. de cunctor || adjt, ¶ 1 qui tarde, qui hésite : cunctans ad opera Col. Rust. 11, 1, 14, lent au travail || qui résiste : cunctans ramus Virg. En. 6, 211, rameau qui résiste ; mellis est cunctantior actus Lucr. 3, 193, le miel est plus compact (coule plus lentement) ¶ 2 [fig.] irrésolu, indécis, circonspect : Plin. Min. Ep. 2, 16, 4 ; senectā cunctantior Tac. H. 3, 4, que lʼâge a rendu plus indécis.
- 1. (postklass.) aarzelend, weifelend, traag, besluiteloos; terughoudend [ad dimicandum];
- 2. (poët.) (v. niet-lev.) taai, star, weerbarstig [ramus; glebae; corda viri; ira].
cunctāns
adj.
- P. of cunctor, dilatory, procrastinating: naturā ac senecta cunctantior, Ta.: de rebus, Ta.