cunctim
cunctim, adv. [cunctus],
- all together, in a body, collectively, for conjunctim (very rare, perh. only in App.): cunctim et coacervatim (opp.: singulatim ac discretim), Ap. Flor. 9, p. 347, 6; id. de Deo Socr. 4, p. 43, 39 Hildebr. (al. cuncti).
cūnctim, Adv. (cunctus), sämtlich, zusammen (Ggstz. singulatim), Apul. flor. 9. p. 12, 6 Kr.; de deo Socr. 4 (Thomas cuncti[m], Goldbacher cuncti). Sidon. epist. 8, 6, 10.
cūnctim (cunctus), en masse : Apul. Flor. 9, 30.