daemonicus
daemŏnĭcus, a, um, adj., = δαιμονικός,
- belonging to an evil spirit, demoniac, devilish (eccl. Lat.): impetus, Tert. Res. Carn. 58: aras coli, Prud. στεφ. 36: fraudes, Lact. 4, 13, 16.
daemonicus, a, um (δαιμονικός), dämonisch, teuflisch, Eccl. (vgl. Bünem. Lact. 4, 13, 16).
non ~a sed divina virtute praediti
a servitute ~a
†sic [? l. si quis ] ~e fermentationis stimulo incedens nostrum ‥ donum ‥ infringere probaverit
~o globo,deofellicum geferscipe
ausu ~o permoti
nichil ~is insidiis intemptatum abit
reges qui ‥ ~is cultibus ‥ serviere
“ego ‥ ~is [] semper artibus inservii” : demoniacis Flor. Hist. I 421
indomiti tauri quidam distillat in aurem / demonicum nomen
demonicas acies
David Saulem a ~a possessione liberavit
~um duci ad se praecepit
coeperamus ad domum in qua demoniacus sub magna custodia jacebat vinctus appropinquare
dæmŏnĭcus, a, um (δαιμονικός), du démon : Tert. Res. 58.