daemon
- I In gen.: Ap. Deo Socr. p. 49, 5: bonus = ἀγαθοδαίμων, in astrology, the last but one of the twelve celestial signs, Firm. Math. 2, 19: melior, Jul. Val. Res gest. A. M. 1, 27.—
- II In eccl. writers: κατʼ ἐξοχήν, an evil spirit, demon, Lact. 2, 14; Vulg. Levit. 17, 7; id. Jacob. 2, 19; Tert. Apol. 22 init., et saep.
taceo ‥ quam mire ~ones effugavit
sunt non nulli qui, spiritus gratia pleni, infirmos curant, mortuos suscitant, ~onibus imperant
ubi cum ~onibus ferreis sartaginibus crudeli torqueantur in poena
phantasticis ~onum prodigiis seducti
quando sepultus eris a demonibus rapieris
audivit ‥ animam comitis ~onicibus portari [v. l. ~onibus portatam ]
~ones aerea dicuntur animalia, quia corporum aereorum natura vigent nec per mortem dissolvuntur
venerunt duo ~ones et sederunt ad sinistram, et unus bonus angelus stetit ad dextram
~ones [ME: ] horribiles eos terrebuntdeovel
in his [libris ] hierarchie celestis distinguuntur officia et ~onum tyrannides describuntur
tunc auditori fiet signacio prona, / demone pejori, nisi des sibi grandia dona
contigit ‥ puerum ‥ atrocissimo ~one vexari ‥. missus est ad energuminum presbiter ‥ solitus ‥ per exorcismi gratiam immundos fugare spiritus
discessere procul, qui me torquere solebant, / daemones
quos etenim doemon rabida possederat ira, / effusis precibus fidei virtute resolvit
notandum est ‥ energumenam fuisse a diabolo possessam, qui et per os ejus loquebatur‥. cum autem ‥ attulissent corpus Christi ‥, respondit ~on ‥
respondit demonium ‥
si fana ‥ bene constructa sunt, necesse est ut a cultu ~onum in obsequio veri Dei debeant commutari(
qui immolant ~onis [sic ] in minimis, j annum peniteat [sic ]; qui vero in magnis, x annos peniteat
barbara ‥ agmina ‥ / quae ‥ lurida fana / daemonis horrendi decepta fraude colebant
Guodenen et Thurum Freamque aliosque falsos deos, immo ~ones, colebant
[Julianus ] cuncta faciebat quibus placari ~ones solent
sortilegi et maxime qui ~onibus immolaverunt
reverti volueritis ad artem vestram pessimam eamque per ~ones ‥ excolere
asserentes ilium malis artibus imbutum nec quicquam divino auxilio sed pleraque ~onum prestigio operari
quod soleat populus litteratorum famam ledere, dicens ilium loqui cum ~one quern in aliquo viderint excellentem opere
nigromanticis artibus instructus ‥ ~ones territare et ad quodlibet officium impellere
falsi matematici ‥ desiderant adjutoria ~onum et faciunt carmina et karacteres et sacrificia secundum quod libri eorum pessimi docent, quorum aliquos demones fecerunt et tradiderunt pessimis hominibus et quorum aliquos ipsi matematici fecerunt instinctu et instructione demonum
~onum invocator et cultor
rumpens vincla fugit demonis artis ope
fuga ~onum, herba S. Johannis
perditorum infaustus pater, veluti magnarum alarum unguiumque ~on
Daemonis ut regnum ‥ / diruat
Demone namque duce vincentur vespere Luce [(gl.: quia per Diabolum ducti erant [Scoti] ‥ ad Angliam ]
hominum in specie demones revera
ut homo homini ~on, ita homo homini lupus ‥ merito dicitur
- 1. (Apul.) tussenwezen tussen mens en god, geest;
- 2. (eccl.) boze geest, demon, duivel.
See an image
Fugat et Dæmonia in domo posita, etc.Et cap. 19. § 6 :
Si infans contristatus fuerit, herba aristolochia suffumigabis infantem, hilarem facit et convalescit infans, fugato Dæmonio.
Demonievocabant quidquid alicui adversum est. MS. :
Or oyez moult grant Demonie Que li senescaus respondra De chou que il le semondra.
Cum de cultura rediret, subito inter manus delapsa comitantium terræ corruit, ligataque lingua, nullum verbum ex ore potens proferre, obmutuit. Interea accedentibus accolis, ac dicentibus eam Meridiani Dæmonis incursum pati, ligamina herbarum, atque incantationum verba proferebant, etc.Mox addit, adhibito oleo de sepulcro S. Martini,
sermone reddito, nequitiæ dolo perempto, convaluisse. Vita S. Rusticulæ Abbatissæ Arelat. cap. 27 :
Una de Sororibus, cum graviter ab infestatione Meridiani Dæmonis nimiam fatigationem sustineret, et corpore tremebunda nullatenus se erigere posset, etc.Miracula S. Jovini Abb. :
Erant duo pueri in via publica circa meridiem foris stantes, qui valido impulsi turbine graviter infirmati, quasi insanire cœperunt, et parentum suorum neminem recognoscere valuerunt,... qui meritis SS. Martini atque Jovini a Dæmonio Meridiano sunt liberati.Ex prædictis eruit vir apprime doctus Joan. Mabillonius, incursum dæmonii meridiani, esse subitam quamdam et apertam morbi violenti incursionem, qua quis sensuum mentisve facultate privatur, sic dictum, quod a dæmone imprimi crederetur, tum quod summo die proveniret. Pro quovis diaboli impulsu ac suasu videtur sumere Gregorius in Vita S. Basilii Junioris num. 15 :
Χλευαζόμενος ὑπὸ τοῦ ἐξαπατῶντος αὐτοῦ μεσημβρινοῦ δαίμονος.Pachymeres lib. 11. cap. 8. de quodam agyrta, qui desperatione adactus, laqueo se suspenderat :
Καὶ μεσημβρινὸν ἐκείνῳ δαιμόνιόν τι ἐπιπηδᾷ... καὶ ἐπ᾽ οἰκίας ἀψάμενος βρόχον, διαπεφῶνηκε.Ex Psalmo 90. v. 6 :
A sagitta volante in die, a negotio perambulante in tenebris, ab incursu et Dæmonio meridiano.Vide quæ in hunc locum habent Genebrardus et alii Commentatores, et infra Incursus et Immissio 2. Evagrius de octo cogitationibus ait,
(δαίμων). Originally a term applied to deity in general, manifested in its active relation to human life, without special reference to any single divine personality. But as early as Hesiod the daemones appear as subordinates or servants of the higher gods. He gives the name especially to the spirits of the past age of gold, who are appointed to watch over men and guard them. In later times, too, the daemones were regarded as beings intermediate between the gods and mankind, forming, as it were, the retinue of the gods, representing their powers in activity, and intrusted with the fulfilment of their various functions. This was the relation, to take an instance, which the Satyrs and Sileni bore to Dionysus. But the popular belief varied in regard to these deities.
Another kind of daemones are those attached to individual men, attending them, like the Roman genius (q. v.), from birth to death. In later times two attendant daemones were assumed for every one; but this feeling was not universal, both good and evil being regarded as emanating at different times from the same daemon. The good spirit who gave rural prosperity and presided over vineyards (a sort of Hellenic brownie or Robin Goodfellow) was called Agathodaemon (ἀγαθοδαίμων).
On the famous daemon of Socrates, see the article Socrates.