decontor
dē-contor (cunctor), āri,
- v. dep. n., to hesitate, to be at a loss (perhaps only in Appuleius): unde potissimum caperet exordium, decontatur, Ap. Met. 10, 3, 12; id. ib. 7, 24, 7.
dē-contor, s. dē-cunctor.
dēcontor, ārī, intr., balancer, hésiter : Apul. M. 7, 24.
Apul. 10.
Met. post init. Unde potissimum caperet exordium,
Decontatur. Id. 7.
ibid. Dum in ista necis meæ
Decontorelectione.