definitivus
definitivus, definitive, explanatory
dēfīnītīvus, a, um, adj. [definio].
- Definitive, explanatory. So in the rhet. lang. of Cic.: constitutio, Inv. 2, 17; cf. id. ib. 1, 13: causa, id. Top. 24 fin. And in the later jurid. Lat.: sententia, a decisive, definitive sentence, Cod. Just. 7, 45, 3; 7, 64, 10 al.—
- II In late Lat. = definitus, definite, distinct, plain: materia, Tert. adv. Herm. 38.—Adv.: dēfīnītīvē, definitively, plainly, distinctly: pronuntiare, Tert. Car. Christ. 18: loqui, Cael. Aur. Acut. 1 praef.
dēfīnītīvus, a, um (definio), I) begriffsbestimmend, näher erläuternd, constitutio (Begründung), Cic.: causa, Cic.: sententia, der entscheidende Ausspruch, die Schlußsentenz, Cod. Iust. u. Eccl. – II) bestimmt, Tert. adv. Herm. 38.
magister recitavit ‥ tres opiniones de multiplicacione corporis [(Christi ], viz. dimensionalem, ~am, et virtualem; primas duas asseruit omnino esse falsas
haec constitutio ~a dicitur, quia quid sit fur et quid sacrilegus definiendum
si judici de causa liquet, tunc pronunciet ~am sententiam
adjudicata fuit demum dicto Lismer’ episcopo episcopatus illius vera possessio et per sentenciam ~am assignata
ante ~am sentenciam frustratorie causa dilacionis ad appellacionis auxilium convolavit
appellacio vel est a gravaminibus ‥ vel a sentencia ~a seu decreto interlocutorio habente vim sentencie ~e
numquid ille qui esset judex pape heretici potest ‥ in judicio papam hereticum detinere vel aliter circa ~am coartare?
sive a gravamine sive a ~a ab ebdomadario ad ‥ cancellarium appelletur
[pape ] statuerunt vel preceperunt ~am illam in sua forma
dēfīnītīvus, a, um (definio), ¶ 1 limité, défini : Tert. Herm. 38 ¶ 2 de définition, relatif à la définition : Cic. Inv. 2, 52 ; Top. 92 ¶ 3 décisif : Cod. Just. 7, 45, 3.
- 1. begripsbepalend;
- 2. beslissend, volmaakt.
dēfīnītīvus
adj.
- definio, definitive, explanatory: constitutio: causa.