deiero
deiero, to take an oath, swear
dējĕro, āvi, ātum (the later form de-jūro, found in many edd., is now retained only in Gell. 1, 3, 20; 11, 6, 1), 1, v. n. [deiuro, with shortened rad. vowel; cf. Corss. Ausspr. 2, 203],
- to take an oath, to swear (ante- and post-class.): per omnes deos et deas dejeravit, Plaut. Cas. 3, 5, 37 (657); id. Rud. 5, 2, 40 (1327); Ter. Eun. 330; id. Hec. 771; Varr. L. L. 5, § 6 Müll.: cum ille dejerasset, Gell. 4, 20, 9 al; Vulg. 1 Reg. 20, 17; id. Eccl. 9, 2. (In Prop. 4 (5), 3, 42, the true reading is pejerat.)
dē-iero (dē-iūro), āvī, ātum, āre (de u. iuro), einen hohen Eid ablegen, -leisten, sich vermessen, clamat et deierat, Cornif. rhet.: Bacchis deierat persancte, Ter.: deier. per genium alcis (Caesaris), Sall.: deier. per manes, Mela: deier. per superos, Lact.: deiur. per Herculem, Gell. 11, 6, 1: dei. hircum et canem (beim B. u. H.), Tert.: deiur. pro re causaque eius falsum, Gell. 1, 3, 20. – m. folg. Acc. u. Infin., deiera te argentum mihi daturum, Plaut.: deierat se scripsisse et post non scripturum, Lucil. 818: quod facturos deiera verant, Gell.: verbis conceptis deierare ausim neminem inimicum tantum molestiae mihi tradidisse, Nep. fr. – Partic. Perf. = heilig beschworen, doctrinae ab iisdem apostolis et demonstratae et deieratae, Tert. de paen. 4. – ➳ urspr. Form dēiūro, Lex repetund. (Corp. inscr. Lat. 1, 198) 19. Gell. 1, 3, 20 u. 11, 6, 1 5. Prisc. 1, 36. Non. 105, 21 u. Gloss.
dēierō (not -iūrō), āvī, ātus, āre
- * dēierus; de + iūs, to take an oath, swear: persancte, T.: neminem tradidisse, etc., N.