deificus

dĕĭfĭcus, a, um, adj. [deus-facio],

• who makes one a god, deifies: Deus, Tert. Apol. 11.—
• II Consecrated, sacred, lues ( = Gr. ἡ ἱερὰ νόσος), epilepsy, Cael. Aur. Acut. 2, 30, 162.

deificus, a, um (deus u. facio), I) aktiv, vergötternd, Tert. apol. 11. – II) passiv, a) von Gott gemacht, -geschickt, -inspiriert, heilig, lues deifica, die fallende Sucht, Epilepsie (als Übersetzung von ἡ ἱερὰ νόσος), Cael. aur. acut. 2, 30, 162: libri deifici, scripturae deificae, voces deificae u. vgl., Eccl.; vgl. Haupt opusc. 3, 314 sq. Hartel Ind. verbb. Cypr. in v.

deificus [LL] , divine, godly. b (w. contemplatio) beatific vision. de ~o tenore monachorumque decretis ‥ ruminans Gildas EB 34; †nurus [l. nutus], potestas ~a GlC N 200; dealibus, i. ~is, godlicum GlH D 404; disciplinis innexus ~is B. V. Dunst. 5 (cf. ib. 25: moribus ~is ‥ instructus); c1043 ego ‥ ~ae voluntatis permissione regali fretus dignitate CD 769; miraculum ‥ divinum, cujus cum se pius puer negaret conscium, totum constat celitus peractum et totum fuisse ~um Adel. Blandin. Dunst. 2; quem latere noluit ~a virtus Herm. Arch. 18; 1066 in eodem loco, ~ae videlicet Trinitatis Regesta I 4; succurre, deīfica custos, / sancta fides V. Ed. Conf. 47v; s1125 anno incarnationis ~e mcxxv Chr. Battle f. 50v; de laude gloriose ac ~e crucis V. Har. prol. f. 1; hoc opus ~um [Christi] conceptionis et nativitatis Bacon Maj. I 267; 1432 septem ~e virtutes (J. Carpenter) MGL III 459; s1459 vis ad salvandum vis est ~a Reg. Whet. I 333.  b quodsi angelica supernorum civium celsitudo ‥ ~ae contemplationis participio privabatur Aldh. VirgP 11; ~e contemplationis, þœre godlican vel godcundre besceawunga GlH D 365; c944 (13c) omnibus prudentibus, qui ~ae contemplationis beatitudinem in mentis suae hospitio cernere cupiunt CS 801 (cf. ib. 1043).

dĕĭfĭcus, a, um (deus, facio), ¶ 1 qui fait des dieux : Tert. Apol. 11 ¶ 2 qui est lʼouvrage de Dieu : C. Aur. Acut. 2, 30, 162 ; Eccl.