diffusio
diffūsĭo, ōnis, f. [diffundo].
- The spreading out, extending: maris, Mart. Cap. 6, § 661.—
- II Cheerfulness: animi, Sen. Vit. Beat. 5, 1.
diffūsio, ōnis, f. (diffundo), I) das Auseinanderfließen, Sich-Ausbreiten, maris diff., Mart. Cap. 6. § 661. Heges. 4, 27. – im weitern Sinne = die Ausdehnung, Ausbreitung, tecti, Boëth. ad Cic. topic. § 24. p. 309, 32 B.: terrarum, Oros. 1, 2, 47: meridiana, Oros. 5, 2, 3. – II) übtr., das Aufgeheitertsein, die Aufheiterung, Heiterkeit, animi, Sen. de vit. beat. 4, 5 H.: voluptatum diff., wollüstige Erheiterungen, Arnob. 7, 4.
in fumo vini tibi se diffusio debet, / aer
ex essentia Primi fluxerunt omnia, non per viam nature solius ‥ sed potius per viam effusionis seu ~onis
omnis emanatio vel diffussio facta ab alico diminuit ipsum a quo fit
~o radii vel speciei non tam est operatio quam instrumentum operandi
montes ‥ erant ‥ arboribus cooperti habentibus congruam altitudinem staturae, ~onem ramorum, opacitatem foliorum
tanta est ~o et oportunitas fundorum
studium non est philosophicum sine ~one sumptuum et multarum expensarum
de caritatis ~one, pro qua instanter laboramus ut inter fratres continuetur
quibus omnibus rationabili ~one distinctius emensis
in qualibet arte ~o fastidium generat ‥ et memoriam perturbat
diffūsĭō, (16) ōnis, f. (diffundo), action de répandre, débordement : Capel. 6, 661 || épanouissement [fig.] : Sen. Vita b. 5, 1.
- 1. (Laatl.) het uit elkaar stromen; het zich uitbreiden [ramorum];
- 2. (Sen.) ontspannenheid, opgeruimdheid [animi].