About
Menu

diffortiatio

diffortiatio 1 a denial (of justice). b ‘deforcement’, with-holding by force. c (w. recens, Sc.) ‘fresh force’. V. et. diffortiamentum 1. a sepe ex i[n]scitia placitantium cause transeunt in jus aliorum ‥ ~one recti, miscravatione ‥, tarditate (Leg. Hen. 22. 1) GAS 561.  b 1188 Reginaldus ‥ r. c. de c s. pro disforciatione terre contra assisam Pipe 192.  c statuit Robertus rex primus super deforciacione recenti in burgo quod, si aliquis conqueratur ‥ quod injuste deforciatur de tali terra ‥ vel tali annuo redditu, deforcians citabitur ‥ incontinenti quod compareat ‥ parti conquerenti responsurus (Fragm. Coll.) APScot I 357; Ib. 358 (v. diffortiamentum 1b). 2 (?) (goods seized in) distraint. 1247 facere debent omnia attachiamenta et omnes summoniciones et omnes deforciaciones que accidunt in burgo (Farnham) BBC 173; 1279 quod quilibet justiciarius, vicecomes vel ballivus nos et heredes ‥ nostros distringere possint per bona nostra mobilia et immobilia ‥ et ~onem tenere quousque dicto J. et heredibus ‥ suis plenarie fuerit satisfactum Ambrosden I 414.

Saved

Recent