About Report a problem

Menu

dissonare

dissonare [CL] 1 to be discordant (mus., fig.). nisi quod in musica hac una vocum dumtaxat ~abat H. Bos. Thom. III 24 p. 273. 2 to disagree, be discrepant. b (of persons) to be at variance. desonuit, †dissentit [? l. dissensit] GlC D 86; ratio et auctoritas divinorum scriptorum, quamvis ~are videantur, unum idemque sunt W. Malm. GR IV 334; cum dissonant cor et locucio / sermo concipitur ex adulterio Walt. Wimb. Palpo 53; quecunque tempore ~ant, non est necessario si unum corrumpitur quod alterum Bacon VII 16; racioni ~at ipsum A. in curia hic ‥ ulterius detineri Entries 190.  b quotiens ejus dispositionibus in nullo ~amus, tum maxime placamus misericordem Dominum Anselm (Ep. 9) III 112; 1187 potestate opprimimur contra quam mutire nefas est et, cum sepe pium sit dissentire, ~are non licet Ep. Cant. 100; dissonat ingenuo genitus de sanguine pravo D. Bec. 104; Ib. 1350 (v. cliens 1a); quia geometra et naturalis [philosophus] considerant magnitudinem, ad eorum consideracionem spectat infinitum. sed quid est tunc quod ita ~ant circa ipsum? Kilwardby OS 181.

Saved

Recent