dissono
dis-sŏno, āre, v. n.,
- to disagree in sound, to be dissonant, opp. consono (very rare; not ante-Aug.).
- I Lit.: dissonantes loci, that produce discordant sounds, Vitr. 5, 8, 1.—
- II Trop., to disagree, to differ: an universa hujus temporis culturae respondeant, an aliqua dissonent, Col. 1, 1, 3: a veritate, Amm.22, 15, 6: praeceptis historiae, id. 26, 1, 1; Ambros. in Luc. 6, 44. (But in Quint. 8, 6, 36, the right reading is dissentio.)
dis-sono, sonuī, sonitum, āre, I) verworren tönen, loci dissonantes (griech. κατηχοῦντες, Ggstz. consonantes, griech. συνηχοῦντες), Vitr. 5, 8, 1. – II) übtr., nicht übereinstimmen, abweichen, einer Sache nicht entsprechen, sich mit etw. nicht vertragen (Ggstz. consonare, respondere), an universa, quae maiores nostri prodiderunt, huius temporis culturae respondeant, an aliquā dissonent, Col. 1, 1, 3: in quantum mores populorum dissonant, habitus quoque discrepantissimus, Solin. 52, 19: a veritate, Amm. 22, 15, 6: plurima praeceptis historiae dissonantia, Amm. 26, 1, 1. – v. Pers., quā ratione euangelistae de numero dissonare videantur, Ambros. in Luc. 6. § 44. – ➳ Perf. dissonavi, Itala (Verc.) exod. 24, 11 (?).
See: dissonare
See: dissonere
dissŏnō, āre, intr., ¶ 1 rendre des sons discordants : Vitr. Arch. 5, 8 ¶ 2 [fig.] différer : Col. Rust. 1, 1, 3.