About

Menu

exceptivus

exceptivus [LL] 1 (gram. & log.) exceptive: a (of word or phr.) that introduces an exception. b (of proposition) containing an exception to the subject. c (as sb. f.) exception, exceptive proposition. a (Shirwood) GLA III 21n. 75 (v. exceptio 3); omnes curatos volebat ‥ intelligere in illa particula ~a ‘nisi prelati locorum’ Ric. Armagh Unusq. 57; termini ~i Wycl. Log. I 54 (v. excipere 5e).  b in proposicionibus exclusivis et ~is est dubitacio, ut si dicam ‘tantum omnis homo currit’, non potest converti nisi sic ‘ergo tantum quoddam currens est homo’, quod falsum est Bacon XV 293; circa supposicionem confusam et distributivam immobilem est sciendum quod semper subjectum talem habet supposicionem in proposicione ~a ‥ Ockham Summa I 74 p. 230; est primo videndum que sunt proposiciones ~e Ib. II 18 p. 307.  c si ‥ ~a fuerit negativa, tunc tam subjectum quam predicatum supponit confuse et distributive, sed limitate Ockham Summa II 18 p. 308; Id. Pol. II 428 (v. exceptio 3); ~e sunt universales Wycl. Log. I 54 (v. excipere 5e). 2 (leg.) exceptionable. si reus ‥ nullam proposuerit materiam contrariam aut ~am contra hujusmodi testes ‥ excusatur ab expensis Praxis 68.

Saved

Recent