fallo
fallo, deceive, trick, cheat; escape notice; pass. to be mistaken
it escapes me
the Greeks by nature tend toward deception
- I In gen.
- α Of living objects: T. Roscius non unum rei pecuniariae socium fefellit, verum novem homines honestissimos ejusdem muneris, etc. ... induxit, decepit, destituit, omni fraude et perfidia fefellit, Cic. Rosc. Am. 40, 116 sq.; so, aliquem dolis, Ter. And. 493; cf. id. Heaut. 470: senem, Plaut. Bacch. 4, 4, 43 (682): referam gratiam, atque eas itidem fallam, ut ab illis fallimur, Ter. Eun. 384: tu illum fructu fallas, Poët. ap. Cic. N. D. 3, 29, 73: id ipsum sui fallendi causa milites ab hostibus factum existimabant, Caes. B. G. 7, 50, 2: tum laqueis captare feras et fallere visco Inventum, Verg. G. 1, 139; cf. Ov. M. 15, 474: is enim sum, nisi me forte fallo, qui, etc., Cic. Phil. 12, 8, 21: num me fefellit, Catilina, non modo res tanta, verum dies? id. Cat. 1, 3, 7: nisi me fallit animus, id. Rosc. Am. 17, 48; cf.: neque eum prima opinio fefellit, Caes. B. C. 3, 67, 3: ne spes eum fallat, Cic. Fam. 1, 3; Caes. B. G. 2, 10, 4: si in hominibus eligendis spes amicitiae nos fefellerit, Cic. Verr. 2, 2, 11, § 28: in quo cum eum opinio fefellisset, Nep. Ages. 3, 5: nisi forte me animus fallit, Sall. C. 20, 17: nisi memoria me fallit, fails me, Gell. 20, p. 285 Bip.: nisi me omnia fallunt, Cic. Att. 8, 7, 1; cf.: omnia me fallunt, nisi, etc., Sen. Ep. 95 med.: nisi quid me fallit, Cic. Fam. 5, 20, 6; cf.: si quid nunc me fallit in scribendo, id. ib. 3, 5, 4: dominum sterilis saepe fefellit ager, Ov. A. A. 1, 450: certe hercle hic se ipsus fallit, non ego, Ter. And. 495: tam libenter se fallunt, quam si una fata decipiunt, Sen. Brev. Vit. 11, 1: cum alios falleret, se ipsum tamen non fefellit, Lact. 1, 22, 5.— Pass. in mid. force, to deceive one's self, be deceived, to err, be mistaken: errore quodam fallimur in disputando, Cic. Rep. 3, 35: qua (spe) possumus falli: deus falli qui potuit? id. N. D. 3, 31, 76: memoriā falli, Plin. 10, 42, 59, § 118: jamque dies, nisi fallor, adest, Verg. A. 5, 49; Cic. Att. 4, 17, 1; 16, 6, 2: ni fallor, Ov. F. 4, 623; Lact. 2, 19, 1; cf.: ordinis haec virtus erit et venus, aut ego fallor, Hor. A. P. 42.—With object-clause: dicere non fallar, quo, etc., Luc. 7, 288: quamquam haut falsa sum, nos odiosas haberi, Plaut. Aul. 2, 1, 4 (123); cf.: id quam facile sit mihi, haud sum falsus, id. Men. 5, 2, 3 (755); Ter. And. 647; Sall. J. 85, 20: neque ea res falsum me habuit, did not deceive me, id. ib. 10, 1: ut falsus animi est! Ter. Eun. 274.—
- β Of inanim. or abstr. objects: promissum, not to fulfil, Curt. 7, 10, 9: fidem hosti datam fallere, to violate, break, betray, deceive, Cic. Off. 1, 13, 39: quodsi meam spem vis improborum fefellerit atque superaverit, id. Cat. 4, 11, 23; cf. id. de Or. 1, 1, 2: non fallam opinionem tuam, id. Fam. 1, 6 fin.; cf. Caes. B. C. 3, 86 fin.: imperium, to fail to execute, Plin. 7, 37, 38, § 125: cum lubrica saxa vestigium fallerent, betrayed, Curt. 4, 9.—Poet.: tu faciem illius Falle dolo, imitate deceptively, assume, Verg. A. 1, 684: sua terga nocturno lupo, i. e. to hide, conceal, Prop. 4, 5, 14: casses, retia, to shun, avoid, Ov. H. 20, 45; 190. —
- γ Absol.: neque quo pacto fallam ... Scio quicquam, Caecil. ap. Cic. N. D. 3, 29 fin.: cum maxime fallunt, id agunt, ut viri boni esse videantur, Cic. Off. 1, 13, 41: ea (divinatio) fallit fortasse nonnumquam, id. Div. 1, 14, 25: non in sortitione fallere, id. Verr. 2, 2, 53, § 132: in ea re, Nep. Them. 7, 2; Cels. 7, 26, 2: ne falleret bis relata eadem res, Liv. 29, 35, 2: ut, si quid possent, de induciis fallendo impetrarent, Caes. B. G. 4, 13, 5: germinat et numquam fallentis termes olivae, Hor. Epod. 16, 45: plerumque sufflati atque tumidi (oratores) fallunt pro uberibus, Gell. 7, 14, 5.—
- B Impers.: fallit (me) I deceive myself, I mistake, am mistaken: sed nos, nisi me fallit, jacebimus, Cic. Att. 14, 12, 2; cf.: nisi me propter benevolentiam forte fallebat, id. Cael. 19, 45; id. Sest. 50, 106: nec eum fefellit, id. Off. 2, 7, 25: vide, ne te fallat, Varr. R. R. 2, 1, 25. And cf. under II. B. 2.
- II In partic.
- A To deceive in swearing, to swear falsely: is jurare cum coepisset, vox eum defecit in illo loco: SI SCIENS FALLO, Cic. Fam. 7, 1, 2; cf.: lapidem silicem tenebant juraturi per Jovem haec verba dicentes: SI SCIENS FALLO, TVM ME DISPITER, etc., Paul. ex Fest. s. v. lapidem, p. 115 Müll.: si sciens fefellisset, Plin. Pan. 64, 3; cf. Liv. 21, 45, 8; Prop. 4, 7, 53: expedit matris cineres opertos Fallere, i. e. to swear falsely by the ashes of your mother, Hor. C. 2, 8, 10.—
- B With respect to one's knowledge or sight, for the more usual latēre: to lie concealed from, to escape the notice, elude the observation of a person (so in Cic., Sall., and Caes. for the most part only impers., v. 2. infra).
- α With acc.: neque enim hoc te, Crasse, fallit, quam multa sint et quam varia genera dicendi, Cic. de Or. 1, 60, 255: tanto silentio in summum evasere, ut non custodes solum fallerent, sed, etc., Liv. 5, 47, 3: nec fefellit veniens ducem, id. 2, 19, 7; Curt. 7, 6, 4; cf.: quin et Atridas duce te (Mercurio) ... Priamus ... Thessalosque ignes et iniqua Trojae Castra fefellit, Hor. C. 1, 10, 16: quos fallere et effugere est triumphus, id. ib. 4, 4, 52: Spartacum si qua potuit vagantem Fallere testa, id. ib. 3, 14, 20; Suet. Caes. 43: nec te Pythagorae fallant arcana, Hor. Epod. 15, 21; id. Ep. 1, 6, 45: nec quicquam eos, quae terra marique agerentur, fallebat, Liv. 41, 2, 1 Drak.: ut plebem tribunosque falleret judicii rescindendi consilium initum, id. 4, 11, 4: tanta celeritate, ut visum fallant, Plin. 9, 50, 74, § 157: oculos littera fallit, cannot be distinctly read, Ov. A. A. 3, 627.— With acc. and inf.: neutros fefellit hostes appropinquare, Liv. 31, 33, 8 Weissenb. ad loc.—Mid. with gen.: nec satis exaudiebam, nec sermonis fallebar tamen, Plaut. Ep. 2, 2, 55 (235).—
- β Absol., to escape notice, be unseen, remain undiscovered: speculator Carthaginiensium, qui per biennium fefellerat, Romae deprehensus, Liv. 22, 33, 1; 25, 9, 2: spes fallendi, resistendive, si non falleret, of remaining unnoticed, id. 21, 57, 5: non fefellere ad Tifernum hostes instructi, id. 10, 14, 6.—So with part. perf., Liv. 42, 64, 3; 23, 19, 11.—With part. pres.: ne alio itinere hostis falleret ad urbem incedens, i. e. arrive secretly, λανθάνοι προσιών, Liv. 8, 20, 5; cf. id. 5, 47, 9; Verg. A. 7, 350: nec vixit male, qui natus moriensque fefellit, i. e. has remained unnoticed, Hor. Ep. 1, 17, 10: fallere pro aliquo, to pass for, Gell. 7, 14: bonus longe fallente sagitta, Verg. A. 9, 572.—
- 2 Impers.: fallit (me), it is concealed from me, unknown to me, I do not know, am ignorant of (for the most part only with negatives or in negative interrogations), constr. with subject-clause: non me fefellit: sensi, Plaut. Bacch. 2, 3, 64 (298): num me fefellit, hosce id struere? Ter. Heaut. 514; cf.: in lege nulla esse ejusmodi capita, te non fallit, Cic. Att. 3, 23, 4: nec me animi fallit, etc., Lucr. 1, 136; 5, 97: quem fallit? who does not know? Plin. 2, 103, 106, § 233: neque vero Caesarem fefellit, quin, etc., Caes. B C. 3, 94, 3.—
- C To cause any thing (space, time, etc.) not to be observed or felt, to lighten any thing difficult, or to appease, silence any thing disagreeable, to beguile (poet. and in post-Aug. prose): medias fallunt sermonibus horas Sentirique moram prohibent, Ov. M. 8, 652: jam somno fallere curam, Hor. S. 2, 7, 114: Fallebat curas aegraque corda labor, Ov. Tr. 3, 2, 16; cf. dolores, id. ib. 5, 7, 39: luctum, Val. Fl. 3, 319: molliter austerum studio fallente laborem, Hor. S. 2, 2, 12; Ov. M. 6, 60; Plin. 27, 7, 28, § 49.—Prov.: fallere credentem non est operosa puellam Gloria, Ov. H. 2, 63.
- —Hence, falsus, a, um, P. a., deceptive, pretended, feigned, deceitful, spurious, false (syn.: adulterinus, subditus, subditicius, spurius).
- A Adj.: testes aut casu veri aut malitia falsi fictique esse possunt, Cic. Div. 2, 11, 27; cf.: falsum est id totum, neque solum fictum, sed etiam imperite absurdeque fictum, id. Rep. 2, 15: ementita et falsa plenaque erroris, id. N. D. 2, 21, 55: pro re certa spem falsam domum retulerunt, id. Rosc. Am. 38, 110; cf.: spe falsa atque fallaci, id. Phil. 12, 2, 7; so, spes, id. Sull. 82, 91: falsa et mendacia visa, id. Div. 2, 62, 127; cf.: falsa et inania visa, id. ib.: falsum et imitatione simulatum, id. de Or. 2, 45, 189; cf. id. Phil. 11, 2, 5: argumentum, id. Inv. 1, 48, 90: qui falsas lites falsis testimoniis Petunt, Plaut. Rud. prol. 13: reperiuntur falsi falsimoniis, id. Bacch. 3, 6, 12 (541): ambitio multos mortales falsos fieri subegit, Sall. C. 10, 5 Kritz.: pater (opp. verus), a supposed father, Ov. M. 9, 24; cf. id. ib. 1, 754: falsi ac festinantes, Tac. A. 1, 7: suspectio, Enn. ap. Non. 511, 5: nuntius, Cic. de Or. 1, 38, 175: rumores, Caes. B. G. 6, 20, 2: poena falsarum et corruptarum litterarum, Cic. Fl. 17, 39; cf.: falsas esse litteras et a scriba vitiatas, Liv. 40, 55, 1: falsarum tabularum rei, Suet. Aug. 19: fama, Cic. Lael. 4, 15: appellatio, Quint. 7, 3, 5: sententiae, id. 8, 5, 7: crimina, Hor. C. 3, 7, 14; terrores, id. Ep. 2, 1, 212: opprobria, i. e. undeserved, id. ib. 1, 16, 38; cf. honor, id. ib. 39: falsi Simoëntis ad undam, i. e. fictitious (simulati), Verg. A. 3, 302; cf.: falsi sequimur vestigia tauri (i. e. Jovis), Val. Fl. 8, 265: vultu simulans Haliagmona, Stat. Th. 7, 739: ita ceteros terruere, ut adesse omnem exercitum trepidi ac falsi nuntiarent, Tac. H. 2, 17: ne illi falsi sunt qui divorsissumas res pariter expectant, deceived, mistaken, Sall. J. 85, 20; cf.: falsus utinam vates sim, Liv. 21, 10, 10; so, vates, id. 4, 46, 5.—Comp. (rare): quanto est abjectior et falsior ista (theologia), Aug. Civ. D. 7, 5 fin.: nihil est hominum inepta persuasione falsius, Petr. 132; cf. Paul. ex Fest. p. 92, 11 Müll.—Sup.: id autem falsissimum est, Col. 1, 6, 17.—
- β With gen.: Felix appellatur Arabia, falsi et ingrati cognominis, Plin. 12, 18, 41, § 82.—
- 2 False, counterfeit, spurious, = adulterinus (late Lat.): moneta, Cod. Th. 9, 21, 9.—
- B As subst.
- 1 falsus, i, m., a liar, deceiver: Spurinnam ut falsum arguens, a false prophet, Suet. Caes. 81 fin.; id. Tib. 14.—
- 2 falsum, i, n., falsehood, fraud: ex falsis verum effici non potest, Cic. Div. 2, 51, 106; cf.: veris falsa remiscet, Hor. A. P. 151: vero distinguere falsum, id. Ep. 1, 10, 29: falsum scripseram, Cic. Att. 7, 14, 2; Quint. 7, 2, 53: ex illa causa falsi, i. e. of fraud, Dig. 48, 10 (De lege Cornelia de falsis), 1; v. the whole title: acclinis falsis animus, Hor. S. 2, 2, 6: nec obstitit falsis Tiberius, Tac. A. 2, 82: simulationum falsa, id. ib. 6, 46 et saep.—Adverb.: telisque non in falsum jactis, i. e. not at random, with effect, Tac. A. 4, 50 fin.: jurare falsum, Ov. Am. 3, 3, 11.—Adv., untruly, erroneously, unfaithfully, wrongly, falsely; in two forms, falso and false.
- 1 falso: eho mavis vituperari falso, quam vero extolli? Plaut. Most. 1, 3, 21 (177) sq.; cf. id. Trin. 1, 2, 173 (211); so opp. vero, Curt. 5, 2, 2: ei rei dant operam, ut mihi falso maledicatur, Cato ap. Charis. p. 179 P.: falso criminare, Enn. ap. Non. 470, 16: neque me perpetiar probri Falso insimulatam, Plaut. Am. 3, 2, 7 (888); 21 (902); cf.: non possum quemquam insimulare falso, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107: falso memoriae proditum, id. de Imp. Pomp. 14, 41: cum Tarquinius ... vivere falso diceretur, id. Rep. 2, 21; cf.: adesse ejus equites falso nuntiabantur, Caes. B. C. 1, 14, 1: cum utrumque falso fingerent, Liv. 42, 2: falso in me conferri, Cic. Fam. 5, 5, 2: aliquem falso occidere, i. e. by mistake, Naev. ap. Charis. p. 179 P.; cf.: ut miseri parentes quos falso lugent, vivere sciant, Liv. 34, 32, 13; and: falso lamentari eas Darium vivum, Curt. 3, 12: falso queritur de natura sua genus humanum, Sall. J. 1: falso plurima volgus amat, Tib. 3, 3, 20 (so perh. also in Cic. Ac. 2 (Luc.), 46, 141, non assentiar saepe falso, instead of false).—Ellipt.: Da. Si quid narrare occepi, continuo dari tibi verba censes. Si. Falso, Ter. And. 504; cf.: atqui in talibus rebus aliud utile interdum, aliud honestum videri solet. Falso: nam, etc., Cic. Off. 3, 18, 74; so Quint. 2, 17, 12; Nep. Alc. 9: quia inter inpotentes et validos falso quiescas, = quia falluntur qui putant quiesci posse, Tac. G. 36.—
- 2 false (very rare): judicium false factum, Sisenn. ap. Charis. p. 179; Plaut. Capt. 3, 4, 78 (610) Fleck. (Cic. Ac. 2 (Luc.), 46, 141 dub., B. and K., al. falso).—Sup.: quae adversus haec falsissime disputantur, Aug. Conf. 10, 13.
➳ fefellitus sum Petr. 61, 9 ; inf. pass. fallier Pers. 3, 50.
- 1. bedriegen, oplichten, misleiden, om de tuin leiden; ➤ cives suos ~; alqm dolis ~; alcis faciem ~ bedrieglijk echt imiteren; spem (of opinionem) alcis ~ iem. in zijn hoop (verwachting) bedriegen; spes (opinio, dies, tempus) alqm fallit iem. wordt teleurgesteld in, iem. vergist zich in; onpers.: me fallit ik heb het bij het verkeerde eind; non est regula quin fallit die niet bedriegt; — pass. zich vergissen, het mis hebben: nisi fallor wanneer ik me niet vergis = nisi me fallo = nisi me fallit (animus, memoria);
- 2. (poët.) onherkenbaar of onmerkbaar maken, doen vergeten [furta verbergen; discrimina; laborem niet doen voelen; luctum onderdrukken; horas sermonibus ongemerkt voorbij laten gaan; curam vino et somno];
- 3. zich onttrekken, verborgen of onontdekt, ongemerkt blijven, ontgaan; ➤ abs.: aetas fallit gaat ongemerkt voorbij; m. acc.: ducem, dominum, custodes, oculos ~; nihil me fallis ik heb je wel door; m. ptc.: hostis fallit incedens de vijand nadert ongemerkt; Pan te fefellit vocans heeft je stiekem gelokt; moriens fefellit zijn dood is onopgemerkt gebleven; — alqm (non) fallit (m. aci.) het ontgaat iem. (niet) dat;
- 4. niet nakomen, niet vervullen, nalaten [promissum; mandata; ius iurandum; fidem zijn woord breken]; ➤ (eedformule) si fallo;
- 5. (poët.) krachteloos maken [omen];
- 6. ten val brengen; ➤ glacies fallit pedes doet uitglijden; gradus instabilis fallit alqm.
詐言。諞。錯。悞。— mandata 悞命令。— retia 脫網。— promissum 未如約。— curas somno 睡以息慮。 — ejus faciem 效其面目。Opinio me fefellit 吾先想錯。Fallit plerosque 人多想錯。Id me multum fefellit 此 甚負吾望。 Ni fallor 倘不悞。Nec sermonis fallebar 亦未聽錯。Nec me animi fallit 並未想錯。 Saxa lubrica vestigium fallunt 石滑輒失足。Vivens moriensque fefellit 生死皆幽居。 Fallier pro falli.
Suggest a Translation
See an image
- 1 FAL-, to trip, cause to fall: glacies fallit pedes, L.: alqm, Cu.—Fig., to deceive, trick, dupe, cheat, elude, fail, disappoint: alquem dolis, T.: falli te sinas Techinis, T.: Nec sidus regione viae (nos) fefellit, misled, V.: credentem puellam, O.: sui fallendi causā factum, Cs.: nisi me forte fallo: nisi me fallit animus: nisi me omnia fallunt, unless I utterly mistake: neque eum prima opinio fefellit, Cs.: nisi quid me fallit: mentīs monstro, V.: cum maxime fallunt, id agunt, ut, etc.: non in sortitione fallere: ne falleret bis relata eadem res, lead into error, L.: ut de indutiis fallendo impetrarent, Cs.: numquam fallentis termes olivae, H.: nescia fallere vita, without guile, V.: eas fallam, ut ab illis fallimur, T.—Passreflex., to be deceived, err, mistake, deceive oneself: Falsus es, T.: neque ea res falsum me habuit, did not deceive me, S.: errore quodam fallimur: quā (spe) possumus falli: deus falli quo potuit?: nisi fallor, V.: aut ego fallor, or I am far wrong, H.—Impers., with acc, to mistake, be deceived: nisi me fallit: nec eum fefellit.—To violate, break, betray, deceive, disappoint: fidem hosti datam: meam spem: si res opinionem meam fefellerit: mandata mariti, O.: foedus ac fidem, L.: promissum, Cu.: tu faciem illius Falle dolo, put on, V.: retia, avoid, O.: quā signa sequendi Falleret error, confound, V.—To deceive in swearing, swear falsely, be perjured: si sciens fallo: si falleret, precatus Deos, ita se mactarent, L.: expedit matris cineres opertos Fallere, swear falsely by, H.: dominorum dextras, faith pledged to, etc., V.—To lie concealed, be unseen, escape notice, remain undiscovered, elude: per biennium, L.: ne quid falleret Volturno ad urbem missum, L.: ne falleret ad urbem incedens, arrive secretly, L.: qui natus moriensque fefellit, in obscurity, H.: veneno, infuse undetected, V.: bonus longe fallente sagittā, V.: nequiquam fallis dea, escape recognition, V.: neque hoc te fallit, quam multa sint, etc., nor do you fail to see: custodes, L.: deos, O.: nec nos via fallet euntīs, V.: me nec fallunt iussa Iovis, nor do I fail to recognize, V.: nec quicquam eos fallebat, L.: segetis fides meae Fulgentem Falli sorte beatior, i. e. is a happier lot, though he knows it not, etc., H.: neutros fefellit hostīs appropinquare, L.: in lege nullā esse eiusmodi caput te non fallit: neque vero Caesarem fefellit, quin, etc., Cs.—To lighten, appease, silence, beguile: medias sermonibus horas, O.: somno curam, H.: austerum studio fallente laborem, H.
-
…futurus esset ante diem vi Kal. Novembris, C. Manlium, audaciae satellitem atque administrum tuae num me fefellit, Catilina, non modo res tanta tam atrox tamque incredibilis, verum, id quod multo magis est admirandum…
Cicero, in Catilinam
-
…qui transierant, equitatu circumventos interfecerunt. Hostes, ubi et de expugnando oppido et de flumine transeundo spem se fefellisse intellexerunt neque nostros in locum iniquiorem progredi pugnandi causa viderunt atque ipsos res frumentaria deficere coepit, concilio convocato constituerunt…
Julius Caesar, Gallic War
-
…Votoque tuo tua forma repugnat Phoebus amat visaeque cupit conubia Daphnes, quodque cupit, sperat, suaque illum oracula fallunt. Utque leves stipulae demptis adolentur aristis, ut facibus saepes ardent, quas forte viator vel nimis admovit vel…
Ovid, Metamorphoses
-
…currentes servos scribere, Bonas matronas facere, meretrices malas, Parasitum edacem, gloriosum militem, Puerum supponi, falli per servum senem, Amare, odisse, suspicari Denique Nullum est iam dictum, quod non dictum sit prius…
Terence, Eunuchus
-
…somnoque sepultis, cernere uti videamur eos audireque coram, morte obita quorum tellus amplectitur ossa. Nec me animi fallit Graiorum obscura reperta difficile inlustrare Latinis versibus esse, multa novis verbis praesertim cum sit agendum propter egestatem linguae et…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…neque corpus a vobis aberit. Haec ipsa, ut spero vobiscum una consul agam, nisi forte me animus fallit et vos servire magis quam imperare parati estis. Postquam accepere ea homines, quibus mala abunde omnia erant ,…
Sallust, Catilina
-
…, sideribus o utinam talis perducas, improbe, noctes, me miseram qualis semper habere iubes nam modo purpureo fallebam stamine somnum, rursus et Orpheae carmine, fessa, lyrae ; interdum leviter mecum deserta querebar externo longas saepe…
Propertius, Elegies
-
…laetabere casu, Galle, quod abrepto solus amore vacem. at non ipse tuas imitabor, perfide, voces fallere te numquam, Galle, puella velit. dum tibi deceptis augetur fama puellis, certus et in nullo quaeris…
Propertius, Elegies
-
…falleret et posset credi Latonia, si non corneus huic arcus, si non foret aureus illi. Sic quoque fallebat. Redeuntem colle Lycaeo Pan videt hanc pinuque caput praecinctus acuta talia verba refert restabat verba referre et precibus spretis…
Ovid, Metamorphoses
-
…sit circumspicit, ut quae deprensi totiens iam nosset furta mariti. Quem postquam caelo non repperit, aut ego fallor, aut ego laedor ait, delapsaque ab aethere summo constitit in terris nebulasque recedere iussit. Coniugis adventum praesenserat…
Ovid, Metamorphoses