famatus
fāmātus, a, um, adj. [fama, II. B. 2.],
- in bad odor, notorious, disreputable: quibus criminibus haec causa famata est, Cic. Scaur. 13 dub. (al., ex conject., diffamata): tonsor Licinus, Schol. Cruq. ad Hor. A. P. 301.
fāmātus, a, um (fama), verschrien, berüchtigt, f. tonsor Licinus, Schol. Cruq. Hor. de art. poët. 301. – ➳ Cic. pro Scaur. 13 liest Klotz formata, C. F. W. Müller infamata.
fāmātus, a, um, décrié, mal famé : Schol. Cruq. Hor. P. 301.