fraudare

fraudare [CL] 1 to defraud, trick (person) out of (something); b (w. abl. or prep. & abl. of thing removed). si quem ~aret reddere quadruplum Theod. Pen. I 7. 5; stipem cupidus clam fraudat egentum Aldh. VirgV 2590; cur, precor, inmerito voluistis ledere, quem vos / nec parvis umquam voluit fraudare rapinis? Mir. Nin. 240; 825 (v. despoliare a). b pectora virgineis fraudantur pulchra papillis Aldh. VirgV 1750; idcirco peplis jussit fraudare beatas Ib. 2258; 793 nolite vos ‥ aeternis ~are bonis Alcuin Ep. 19 p. 56; nunc ~amur sociis et xl puppibus Enc. Emmae I 2; a1181 promisit se nichil de predicto servitio ~aturum Doc. Bury sup. 12; frequentius ~ari videntur optatis Gir. TH I 12; hucusque ~ati sumus a desiderio nostro Gerv. Cant. Chr. 442; 1307 si ‥ episcopus ‥ reciperet fructus ‥ archiepiscopus ‥ subsidiis ‥ †frauderetur vel posset ‥ dampnabiliter defraudari Reg. Cant. 1168; ut mulieres ‥ a ‥ sue devotionis proposito minime ~arentur Meaux I 441. 2 to take away, remove (gift). b to steal, embezzle (money). [rex et regina] quaerentes ‥ dona ‥ regum pro Deo a se [sc. Wilfritho] audaciter ~are Eddi 24; a738 si quis temptaverit hanc donationem ~are ‥ CS 153; 955 (973) ut nec ‥ aliquid †frudare [v. l. fraudare] vel minuere liceat CS 1295 (= Ch. Roff. 29). b Lib. Eli. II 111 (v. drachma 1d). 3 to withhold (w. obj. in abl.). dum Deus ex alto fraudaret munere claro, / in quo cunctorum gaudent praecordia dono Aldh. Aen. 85 (Caecus Natus) 5. 4 to trick, cheat (also absol.). difficultas ‥ stat in isto, si Deus decipit, fallit, vel ~at aliquem in penam peccati Wycl. Ver. II 8; nituntur Cristiani invicem ~are [ME: to begilyn], invicem injuriari Itin. Mand. 76.

fraudare

Saved

Recent