fraudator
fraudator, a cheat, deceiver, defrauder
fraudātor, ōris, m. [fraudo],
- a cheat, deceiver, defrauder (rare but class.): creditorum Trebellius et homo diruptus dirutusque, Cic. Phil. 13, 12, 26: fraudatorum et infitiatorum impudentia, id. Fl. 20, 48: beneficiorum, Sen. Ben. 4, 26.
fraudātor, ōris, m. (fraudo), der Übervorteiler, Betrüger, Cic. Flacc. 48. Phaedr. 1, 16 (18), 1: m. Genet., fr. creditorum, Cic. Phil. 13, 26: beneficiorum, Sen. de ben. 4, 26, 3: praedae interceptor fraudatorque, Liv. 4, 50, 1.
ex ‥ ~oris [sc. seductoris antiqui ] injectione ‥ inter psallentia verba soporis dormitio inrepserat ipsum
pellicator, ~or, decipulator
in laqueum fraudator cadit ipse suum
~or [ME: ] ex aliqua re occulta ascendere facit suavem odoremwikelere
habeant ‥ presbiteri potestatem ‥ excommunicandi omnes ~ores decimarum suarum
fraudātŏr, (14) ōris, m. , celui qui trompe, fripon : Cic. Fl. 48 ; Liv. 4, 50, 26 || [fig.] beneficiorum Sen. Ben. 4, 26, 3, celui qui fait banqueroute aux bienfaits [ingrat de parti pris], cf. fraudo § 2.
fraudātor ōris, m
- fraudo, a cheat, deceiver, defrauder: creditorum: praedae, L.