About Report a problem

Menu

fremo

fremo, to roar, resound, growl, murmur, rage, snort, howl

BWL

fremunt venti, fremit mare
the winds howl, the sea roars
omnes fremuerunt
all murmured (in agreement or disapproval)

Frieze-Dennison Vergil

fremō, uī, itus, 3, n. and a.: to make a murmuring noise; to roar, 1.56; whinny, neigh, 12.82; raise lamentations, 6.175; whiz, 12.922; resound, 4.668; rage, 5.19; to be fierce, furious, 4.229; fume, rave, 12.535; shout and sing, 4.146; a., rage, rave for, clamor for, 11.453, et al.; ore fremere, applaud, shout applause, 5.385; p., fremēns, entis, raging, 4.229.

Could not find fremitum in Logeion dictionaries.

fremitum Adjective: neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle masculine genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle neuter genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter accusative singular, Verb: perfect passive participle neuter vocative singular, Verb: perfect passive participle masculine accusative singular of fremo

fremitum Noun: masculine accusative singular of fremitus

See fremitum in Morpho

frĕmo, ŭi, ĭtum, 3, v. n. and a. [cf. βρέμω, βρόμος, βροντή].
      • 1 Neutr., to make a low roaring, to roar, resound, to growl, murmur, rage, snort, howl (class.; syn.: frendo, strideo, strepo, crepo): (ventus ibi) Speluncas inter magnas fremit ante tumultu, Lucr. 6, 581; cf. Verg. A. 1, 56: venti immani turbine, Ov. Tr. 1, 2, 25: mare, Val. Fl. 2, 646; cf.: Ister tumidā aquā, id. 6, 329: montes undaeque, Stat. Th. 12, 654: saxa concita murali tormento, whiz, Verg. A. 12, 922: viae laetitiā ludisque plausuque, resound, id. ib. 9, 717: agri festis ululatibus, Ov. M. 3, 528: irritata canum cum primum immane Molossūm Mollia ricta fremunt, Lucr. 5, 1064: leo ore cruento, Verg. A. 9, 341; Plin. 8, 16, 19, § 48; cf. Varr. L. L. 7, § 104 Müll.: equus, neighs, Verg. A. 11, 496; 599; Hor. C. 4, 14, 23; id. Epod. 9, 17: lupus ad caulas, Verg. A. 9, 60: tigres, Val. Fl. 2, 260: fremant omnes licet, dicam quod sentio, to mutter, grumble, Cic. de Or. 1, 44, 195: cum in basilica Julia ... omnia clamoribus fremerent, Quint. 12, 5, 6: omnes magno circum clamore fremebant, Verg. A. 6, 175: cunctique fremebant Caelicolae assensu vario, id. ib. 10, 96: cuncti simul ore fremebant Dardanidae, id. ib. 1, 559; 5, 555: animisque fremens, id. ib. 12, 371; cf.: stabat acerba fremens Aeneas, id. ib. 12, 398: patres, erecti gaudio, fremunt, Liv. 6, 6, 17: rumor de tibicine Fremit in theatro, Phaedr. 5, 7, 21.—
  • II Act., to murmur, grumble, growl, rage at or after any thing, to complain loudly.
          • α With acc.: dixerat haec unoque omnes eadem ore fremebant, Verg. A. 11, 132: arma amens fremit; arma toro tectisque requirit, Saevit amor ferri, id. ib. 7, 460: si plebs fremere imperia coepisset, i. e. to murmur at, Cass. ap. Serv. Verg. A. 1, 56.—
          • β With an object-clause: jam vero Arrius consulatum sibi ereptum fremit, Cic. Att. 2, 7,3: Pedum expugnandum ac delendum senatus fremit, Liv. 8, 13, 1: praetorianus miles, non virtute se sed proditione victum fremebat, Tac. H. 2, 44: (M. Bruti) epistolae frementes, fibulas tribunicias ex auro geri, id. ib. 4, 35; Plin. 33, 3, 12, § 39.

Saved

Recent