gyrovagus

gyrovagus (giro-) [LL] 1 one who wanders (aimlessly) about. primo consurgens mane ille girovagus percontatus est omnes cum quibus alloqui poterat Byrht. V. Ecgwini 388 (recte 378); Osb. Glouc. Deriv. 259 (v. gyramen a); nocte tota circumeundo, ~us, clamosus, errabundus excubare solebat Gir. EH II 8. 2 vagabond (also sb.). b (of monk or friar) itinerant. 748 falsos gyrobagos, adulteros, homicidas (Lit. Papae) Ep. Bonif. 80; c945 non sint [monachi] vagabundi, neque girovagi qui nomen monachi desiderant, officium autem ejus contempnunt Conc. Syn. 72; s1141 alii vero tam proceres quam milites transfuge et ~i utinam numero plures adducerentur H. Hunt. HA VIII 17; quicquid ‥ malitiosi girovagi victualis gratia questus agant T. Mon. Will. VI 9; s1171 qui ‥ milites omnes infra quattuor annos, quicquid fingant girivagi, diem clauserunt extremum M. Par. Min. I 366; s1213 facti sumus quasi girovagi, nemine prohibente quia necessitate cogente Chr. Evesham 239; ibat homo girovagus et, alter Sathanas, circuibat terram (Malachias) NLA II 163; in principio certe conversionis heremite (non dico girovagi, qui sunt scandalum heremitarum) multis ‥ temptacionibus fatigantur Rolle IA 183; a vagabunde, vacabundus, gerovagus CathA.  b Benedictum appello, qui sicut girovagos et Sarabaitas arguit, sic manifeste commendat cenobitas J. Sal. Pol. 700C; de monachis ordinis ejusdem [Cisterciensis] girovagis et artem medicinalem trutannice professis Gir. Spec. I pref.; s1312 convenerunt fratres girovagi, fratres Predicatores dicti Flor. Hist. III 153.