Logeion | habitatus

habitatus , dwelling, inhabiting. Osb. Glouc. Deriv. 267 (v. habitabiliter).

hābĭtātus, a, um, part. de habito.

, Habitatio, domicilium. Sermo habitus in synodo Lemov. tom. 10. Collect. Histor. Franc. pag. 339. inter not. : Et si esset Habitatu vel natu Francus, eloquio tamen Romano clarus, etc. Vide alia notione supra in Habitamentum.

habitatus

Saved

Recent