habitio
hăbĭtĭo, ōnis, f. [habeo],
- a having: debitio gratiae, non habitio, cum pecunia confertur, Gell. 1, 4, 7.
habitio, ōnis, f. (habeo), das Haben (näml. im Herzen), debitio enim gratiae, non habitio, cum pecunia confertur, Gell. 1, 4, 7.
~o entitatis quam res habere debet est bonitas ejus
retentio seu ~o proprietatis rerum in communi
quod bonum ‥ innocencie a peccato est melius ‥ bonis aliis quibuscumque ‥ quorum non ~o non importat peccatum
carencia diviciarum est potentem habere divicias esse sine ~one illarum
ad declarandum suam innocenciam super recepcione sive ~one thesauri illius
numquid ‥ ut comestio corporalis et spiritualis ‥ ibi concurrant, ‥ retinent formas ~onum distinctarum quamvis simul mentem subjectam concurrendo perficiant
hăbĭtĭō, ōnis, f. (habeo), action dʼavoir : gratiæ Gell. 1, 4, 7, reconnaissance.
Ad quod castrum vincendum Pisani fuerunt cum quinquaginta navibus, plattis et schafis, et cumxii. manganis ordinatis in plattis, cujus castri Habitio fuit anno Domini 1148.
Tenuta, possessio, Gall.
Quod si dicta Habitio vel tenuta cessaverit, idem dominus Rex vel hæredes sui ad duplicatum subsidium astringeretur.Vide in
Tenere.