illoc
illoc, thither
illoc .
- 1 Neutr. pron., v. illic.—
- 2 Adv., v. illic fin.
illōc, Adv. (1. illic) = illuc, dahin, dorthin, I) im Raume, post illoc quam veni, Plaut. truc. 647: ut pro illo iubeam me illoc ducier, Ter. eun. 572: hoc et illoc (dahin und dorthin) quadrat, Petron. 39, 8. – II) in andern Verhältnissen, sed illoc potius revertar, Claud. or. fr. im Corp. inscr. Lat. 13, 1668, I, 40. – ➳ Ter. Andr. 362 jetzt illo.
illōc (16) (illo, ce), adv. = illuc, là-bas, là [avec mouvt ] : Pl. Truc. 647 ; Ter. Eun. 572.
illo, et
illuc. Pro
illoablativo.
Plaut. Bacch. 2. 3. 77.
illōc
adv.
- old for illuc, thither, T.