intercessor
intercessor, one who interposes, a mediator, surety
intercessor, ōris, m. [intercedo], one who intervenes.
- I A mediator in money matters, a surety: utinam semper esses tribunus: intercessorem non quaereres, Cic. Fam. 7, 27, 1; id. Rosc. Am. 38, 110: rem aliquam agere intercessore ac deprecatore aliquo, Ap. Apol. 60, p. 313, 18: intercessorem quaerere, Quint. Decl. 300: nolo per intercessorem mutueris, Sen. Ep. 119 init. —
- B A fulfiller, performer, Cod. Just. 1, 42, 8; 8, 17, 7.—
- II One who interposes, enters a protest.
- A A protester; of a tribune of the people who makes use of his veto, Cic. Agr. 2, 12: agrariae legi intercessorem fore professus est, id. Sull. 23: legis, Liv. 4, 53: (Caesar) restitit, partim per intercessores tribunos, etc., Suet. Caes. 29.—
- B In gen., a hinderer, preventer, Cic. Rosc. Am. 38: rei malae, id. Leg. 3, 4 and 19.
intercessor, ōris, m. (intercedo), I) der Einrede tut, der Widersprecher, der Einspruch Erhebende, der Verhinderer durch Einspruch, Cic.: legis, Liv.: dictaturae, Cic.: malae rei, Cic. – II) der für jmd. od. etw. Eintretende, der Gutsager, Vermittler, Bürge, Cic. Rosc. Am. 110. Cic. ep. 7, 27, 1: in Geldsachen, Sen. ep. 119 in.: intercessorem quaerere, Ps. Quint. decl. 300: res acta in Rufini cuiusdam domo intercessoribus et deprecatoribus ipso Rufino et Calpurniano, Apul. apol. 60. – III) der Vollzieher, spät. ICt.
quia hereditas et heres ejus ad ~orem et patronem [sic MSS ] eum expetivit
per quem facilius quod avet obtineat ~orem quaerit
absit hoc ab eo ut ~ore tali tam sacrum tamque magnificum ordinem adipiscatur
pecunia mediante
princeps ‥ permultos ‥ ~ores habeat
absente ‥ reo, presens ~or jure ‥ convenitur
fidejussore;
Herebertus ‥ aequatus gratia suo ~ori
sancte Paule, veni ad te ‥ ut reus opus habens ~ore
[apostoli ] devotorum pii adjutores assiduique ~ores
pii apud Deum ~ores mihi existere dignemini
dignetur ‥ innata vobis pietas ‥ devotis ~oribus vestris in suis pressuris conscendere
[Christus ] lapsos penitentes / semper relevat / te [sc. BVM ] intercessore
intercessŏr, (12) ōris, m. (intercedo), ¶ 1 celui qui sʼinterpose, qui forme opposition : agrariæ legi intercessor fuit Cic. Sulla 65, il sʼopposa à la loi agraire, cf. Cic. Leg. 3, 11 ; intercessor legis Liv. 4, 53, 4, opposant à une loi ¶ 2 médiateur, celui qui sʼentremet : Cic. Fam. 7, 27, 1 ; Amer. 110 || garant, répondant : Sen. Ep. 119, 1.
- 1. iem. die door tegenwerking verhindert (m. gen.) [legis];
- 2. bemiddelaar, borg.
Prius conveniendum esse principalem, quam Intercessorem.Stat. Avenion. Mss. fol. 22. r° :
Omnes autem dilationes supradictas fidejussoribus et omnibus aliis Intercessoribus in omnibus prædictis casibus duplicamus. Fidejussores et alii Intercessores ad tenenda ostagia nullatenus compellantur.Vide Intercedere 2.
Dispensator. Intercedo,
Ministro, guberno. Ita Castigat. in utrumque Glossar. Vide Intercessores 1.
intercessor ōris, m
- 1 CAD-, one who interposes, a mediator, surety: intercessorem quaerere: isto intercessore legati non adierunt, through his interference: rei malae.—An interferer, protester, adversary, preventer: stultitia intercessoris (of a tribune who exercises his veto): legis, L.