About

Menu

interruptio

interruptĭo, ōnis, f. [interrumpo], an interrupting, interruption, interval (post-Aug.).
  • I In gen.: muri, Hier. in Isa. 9, 3, § 12 sqq.: Oceani, Mart. Cap. 6, § 622; Macr. Somn. Scip. 2, 5, 32. —
  • II Transf.
    • A Rhet. t. t., = ἀποσιώπησις, a sudden break in the thought or expression: quam idem Cicero reticentiam, Celsus obticentiam, nonnulli interruptionem appellant, Quint. 9, 2, 54.—
    • B An interruption: usurpatio est usucapionis interruption, Dig. 41, 3, 2.—
    • C A breaking up, division, distinction: generum, Macr. Somn. Scip. 2, 5.

Saved

Recent