loquaciter
loquaciter, talkatively, loquaciously
lŏquācĭter, adv., v. loquax fin.
loquāciter, Adv. (loquax), redselig, geschwätzig, schwatzhaft, alci respondere, Cic. Mur. 26: scribetur tibi forma loqu. et situs agri, Hor. ep. 1, 16, 4. – Compar., Augustin. de civ. dei 7, 5. p. 281, 1 D.2 Paul. Nol. epist. 39, 8.
loquax ‥, unde ~iter, ~ius, ~issime adv.
lŏquācĭtĕr, (15) verbeusement : Cic. Mur. 26 ; Hor. Ep. 1, 16, 4 || loquacius P. Nol. Ep. 39, 8.
loquāciter
adv.
- loquax, talkatively, loquaciously: litigiosus: Scribetur tibi forma, i. e. at length, H.